Nagroda imienia Sary Siddons nie jest wam zapewne znana.
Oszczędzono jej sensacyjnego rozgłosu,
takich wątpliwych honorów jak Nagroda Pulitzera,
czy nagród wręczanych co roku przez światek filmowy.
Ten dystyngowany dżentelmen, to bardzo stary aktor.
Jak na aktora przystało, będzie dość długo przemawiał.
Nie jest istotne, co mówi.
Powinniście jednak wiedzieć, gdzie jesteśmy i dlaczego.
Jesteśmy w siedzibie Fundacji imienia Sary Siddons,
podczas dorocznego bankietu i wręczania najważniejszej nagrody teatralnej:
Nagrody imienia Sary Siddons za wybitne osiągnięcia.
Te szacowne ściany oraz wiele zebranych tu osób,
patrzyło na Modrzejewską, Adę Rehan i Minnie Fiske.
Rozbrzmiewał tu niegdyś głos Mansfielda.
Od jego śmierci nie otwierano tu chyba okien.
Nagrody mniejszej wagi zostały już rozdane.
Są one wręczane autorom scenariusza i reżyserom,
ponieważ oni budują jedynie wieżę,
aby świat mógł oklaskiwać bijący z jej szczytu blask.
Oczu widzów nie olśniło nigdy jaśniejsze światło od Ewy Harrington.
Ewa... ale więcej o niej później.
W zasadzie opowiemy wszystko o Ewie.
Tym, którzy nie czytają, nie chodzą do teatru, nie słuchają radia
i nie wiedzą nic o świecie, w którym żyjemy,
powinienem się chyba przedstawić.
Nazywam się Addison DeWitt.
Moim środowiskiem naturalnym jest teatr. Ale ja W nim ciężko nie pracuję.
Jestem krytykiem i komentatorem.
Stanowię nieodzowną część teatru.
To jest Karen Richards.
Jest żoną dramaturga, to są jej jedyne więzy z teatrem.
Pochodzenie nie mogło jej zapewnić miejsca bliżej sceny niż rząd E.
Na ostatnim roku studiów Karen miała wykłady z dramatu z Lloydem Richardsem.
Następnego roku została panią Lloyd Richards.
Z gruntu rzeczy, są dwa typy producentów teatralnych.
Jedni mają bogatych znajomych, którzy zaryzykują odliczaną od podatku stratę.
Ten typ interesuje się sztuką.
Dla innych każda inscenizacja oznacza potencjalną ruinę lub fortunę.
Ten typ chce się dorobić.
Poznajcie Maxa Fabiana.
To producent sztuki, która przyniosła Ewie Nagrodę imienia Sary Siddons.
Margo Channing to gwiazda teatru.
Debiutowała na scenie w wieku czterech lat w "Śnie nocy letniej".
Grała wróżkę i weszła na scenę, całkiem nieoczekiwanie, zupełnie nago.
Od tamtej pory jest gwiazdą.
Margo to wielka gwiazda. Prawdziwa gwiazda.
Nigdy nie była ani nie będzie niczym mniej, ani niczym innym.
Po szczegółowym omówieniu historii Fundacji Sary Siddons,
jak również historii aktorstwa, od czasu wystąpienia Tespisa z chóru,
nasz czcigodny przewodniczący przystąpił wreszcie do sedna sprawy.
Czuję się dumny i uprzywilejowany, że mogłem spędzić swoje życie w teatrze,
biedny aktor, który kroczy dumnie i nie może się doczekać wyjścia na scenę.
Przez 40 lat miałem zaszczyt być
głównym suflerem Fundacji Sary Siddons.
39 razy złożyłem w zasługujące na to ręce
ten najwyższy honor w historii teatru.
Nie ma starszego ode mnie aktora.
Zapracowałem na swoje miejsce - z dala od słońca.
Dzisiejsza laureatka jest najmłodszą osobą w historii tej nagrody.
Jak dobrze się składa, że nagroda przejdzie z moich do jej rąk.
Takie młode ręce. Taka młoda dama.
Jej serce jest jednak stare jak teatr.
Niektórzy z nas mają zaszczyt ją znać.
Dostrzegamy nie tylko jej piękno i artyzm,
które rozsławiły jej imię w całym kraju.
Znamy jej skrom ność, poświęcenie,
lojalność sztuce,
jej głębokie i mocne umiłowanie nas,
tego, czym jesteśmy i co robimy - umiłowanie teatru.
Ewa miała jedno życzenie,
jedną modlitwę, jedno marzenie:
należeć do nas.
Dziś wieczór jej marzenie się ziściło,
odtąd my będziemy marzyć o niej.
Panie i panowie, za wybitne osiągnięcia w teatrze,
Nagroda Sary Siddons... dla panny Ewy Harrington.
Ewa. Ewa, złota dziewczyna. Dziewczyna z okładki.
Dziewczyna z sąsiedztwa, z księżyca. Czas był dla niej łaskawy.
Życie biegnie tam, gdzie ona. Opisywano ją, odkrywane.
Co je, w co się ubiera, kogo zna,
gdzie była, i kiedy i gdzie jedzie.
Ewa.
Wiecie wszystko na jej temat.
Czego możecie jeszcze nie wiedzieć?
Kiedy to było? Jak dawno temu?
Wydaje się jakby minęły wieki.
Lloyd mawia, że w teatrze wieki to sezon, a sezon to wieki.
Jest czerwiec. A to było na początku października.
Tak niedawno.
Siąpiło tej nocy. Kazałam taksówkarzowi czekać.
Gdzie ona była?
To dziwne. Tak się przyzwyczaiłam do jej widoku każdego wieczora,
że szukałam wzrokiem dziewczyny, z którą nie zamieniłam słowa.
Zastanawiając się, gdzie się podziała.
Pani Richards?
To tu się ukrywasz.
Wydało mi się to dziwne, że cię tam nie było.
- Dlaczego miałoby mnie tu nie być? - A dlaczego miałabyś być?
Od tygodni patrzysz jak Margo Channing wchodzi i wychodzi z teatru.
- Czy mogę z panią porozmawiać? - Oczywiście.
Widuję panią tak często. Zebrałam się w końcu na odwagę.
Aby porozmawiać z żoną dramaturga?
Jestem osobistością najniższej rangi.
Jest pani najlepszą przyjaciółką Margo. Razem z mężem zawsze z niąjesteście.
I pan Sampson. Jaki on jest?
Bill Sampson? To reżyser.
- Jest najlepszy. - Zgodziłby się z tobą.
Co robisz, Kiedy Margo jest w teatrze?
Kulisz się w tym przejściu i czekasz?
Nie. Oglądam sztukę.
Oglądasz sztukę? Widziałaś każde przedstawienie?
Tak.
Czy, poza wieloma innymi rzeczami, nie jest to kosztowne?
Miejsca stojące nie kosztują tak dużo.
- Zabiorę cię do Margo. - Nie.
- Tak. Musi cię poznać. - Nie chcę się jej narzucać.
Będę kolejnym fanem oniemiałym z zachwytu.
Inni nie są tacy jak ty. Nie mogą być.
Gdybym wiedziała... Innym razem. W tych rzeczach.
WY9Iądasz w porządku. A jak się nazywasz?
Ewa. Ewa Harrington.
- Dobry wieczór, Gus. - Dobry wieczór, pani Richards.
- Dobranoc. - Dobranoc, Gus.
To się czuje, prawda?
Jak rodzaj magicznych perfum.
Zaczekaj tu. Nigdzie nie odchodź.
"Gdyby Południe wygrało, pisałaby pani o Północy."
- Cześć. - Cześć!
"Nie można powiedzieć, że przegraliśmy wojnę".
"Cierpieliśmy może większy niedostatek".
"Nie rozumiem sztuk o kobietach z Południa spragnionych miłości".
"Miłość to jedyna rzecz, której nam na Południu nie brakowało".
Wywiad Margo dla reporterki z Południa.
Kiedy go wydrukują, znowu ruszą na Gettysburg.
- To był Fort Sumter. - Nigdy nie grałam w Fort Sumter.
Ona miała rację. Lloyd, skarbie, zdobądź się na odwagę.
Napisz mi sztukę o miłej, normalnej kobiecie, która zabija męża.
- Potrzebne pani nowe gorsety. - Kup kilka.
- Ten sam rozmiar? - Oczywiście.
Te dowcipne uwagi przestają mnie bawić.
- Najlepszy rocznik to wspaniała sztuka. - To się nazywa lojalna żona.
To opinia krytyków. Publiczność też tak uważa.
Pełne teatry, bilety wykupione cztery miesiące na przód.
Sztuki Lloyda nie wyrządziły ci krzywdy.
- Już dobrze. - Wiesz, że mam niewyparzony język.
Doprowadzasz mnie czasem do pasji. Nie masz powodów do narzekań...
- Czyż nie tak? - Tak, to prawda.
Jesteś utalentowana, sławna, bogata.
Ludzie czekają noc w noc, aby cię zobaczyć. Nawet w deszczu.
Amatorzy autografów. Bestie polujące w grupach jak kojoty.
- To twoi fani. - Nieprawda.
To młodociani przestępcy, a nie - prawdziwa widownia.
Nie oglądają sztuk czy filmów. Nie czekają wystarczająco długo.
Jedna z nich czekała.
- Przyprowadziłam ją tu. - Co takiego?
Czeka za drzwiami.
Odpraw Ją-
Nie możesz jej odprawić. Obiecałam jej.
Musisz się z nią spotkać. Ona cię czci. To tak jak w książkach.
Ta książka wyszła z druku. Te czasy minęły.
Gdybyś ją tylko przyjęła... Jesteś jej całym życiem.
Musiałaś ją zauważyć. Jest na każdym przedstawieniu.
Ach, ta myszka w i śmiesznym kapeluszu.
Zalicza każdy wieczór i popołudniówkę.
Wejdź, Ewo.
- Myślałam, że pani o mnie zapomniała. - Skądże.
Margo, to jest Ewa Harrington.
- Miło cię poznać, moja droga. - O kurczę.
- Miło mi. - Mój mąż.
- Witam, panno Harrington.
A to moja oddana przyjaciółka panna Birdie Coonan.
- O kurczę. - Panno Coonan.
- O kurczę, co? - Jej zachowanie.
Zaczyna grać matkę Hamleta.
Z pewnością masz coś do zrobienia w łazience, moja droga Birdie.
Coś sobie znajdę. Wrócę, jak zacznie się pani zachowywać normalnie.
Proszę usiąść, panno Worthington.
Harrington.
- Przepraszam. Proszę usiąść. - Dziękuję.
- Napije się pani czegoś? - Mówiłam Margo, ile razy widziałaś sztukę.
Nie, dziękuję.
Widziałam każde przedstawienie.
Każde? Więc można założyć, że się pani podoba?
- Podobałaby mi się każda sztuka z panną Channing. - Doprawdy? Jak miło.
Wątpię, że podobałaby się pani we Włochatej małpie.
Proszę mnie źle nie zrozumieć.
Część świetności panny Channing to zdolność wyboru najlepszych sztuk.
- Zagra w pana nowej sztuce, prawda? - Oczywiście.
- Skąd pani o tym wie? - Czytałam artykuł w The Times.
Podoba mi się tytuł: Kroki na suficie.
Tak, ale wróćmy do tej sztuki.
- Czy naprawdę widziała pani każde przedstawienie? - Tak.
Jestem ciekaw dlaczego.
Gdybym nie przyszła go zobaczyć, nie miałabym się gdzie podziać.
- Są inne sztuki.- Nie z pani udziałem. Nie autorstwa pana Richardsa.
Ma pani chyba przyjaciół, dom, rodzinę?
Opowiedz nam o tym, Ewo.
- Gdybym tylko wiedziała jak. - Spróbuj.
Cóż...
Wszystko zaczęło się od poprzedniej sztuki.
- Pamięć. - Pamięć.
- Widziałaś jąw Nowym Jorku? - W San Francisco.
Wybrałam się na nią pewnego wieczoru.
To był najważniejszy wieczór w moim życiu... aż do dziś.
Od tamtej pory, chodziłam do teatru co wieczór.
Na każde przedstawienie.
Kiedy sztuka przeniosła się na Wschód, podążyłam za nią.
- Dlaczego nie zaczniesz od początku? - To nic ciekawego.
Proszę.
Wszystko zaczęło się w domu. W Wisconsin.
Mieszkałam z rodzicami.
Byłam jedynaczką. Jako dziecko dużo fantazjowałam.
Odgrywałam różnego rodzaju sceny. Nie ważne jakie.
Ale gra i fantazjowanie zaczęły coraz bardziej wypełniać moje życie.
Aż w końcu nie odróżniałam rzeczywistości od fantazji.
Tyle że fantazja wydawała mi się bardziej rzeczywista...
- Gadam głupstwa, prawda? - Wcale nie.
Farmerzy byli w tych czasach biedni. Mój ojciec był właśnie farmerem.
Musiałam mu pomóc.
Rzuciłam szkołę, pojechałam do Milwaukee i zostałam sekretarką... w browarze.
Pracując w browarze, trudno sobie wyobrazić, że jest się kimś innym.
Wszystko jest piwem.
Nie było łatwo, ale pomagałam rodzinie.
Mieli tam grupę teatralną. Była jak kropla deszczu na pustyni.
Tam poznałam Eddiego.
Pracował jako technik w radiu.
Graliśmy razem w trzech seansach Liliom.
Byłam okropna.
A potem przyszła wojna. Pobraliśmy się.
Eddie był w lotnictwie.
Wysłali go na Południowy Pacyfik.
Pan był w Ministerstwie Wojny, prawda? Tak twierdzi Who's Who.
Pod nieobecność Eddiego, moje życie wróciło do piwa.
Oprócz dni, w które otrzymywałam listy.
Pewnego razu Eddie napisał, że przyjeżdża na urlop.
Zaoszczędziłam pieniądze i czas, i pojechałam do San Francisco.
Ale Eddiego tam nie było.
Przysłano mi telegram z Milwaukee.
Ten, który przyszedł z Waszyngtonu.
Aby mnie powiadomić... że Eddie nie przyjedzie.
Że Eddie nie żyje.
Pomyślałam, że zostanę w San Francisco.
Byłam sama. Nie mogłam wrócić bez Eddiego.
Znalazłam pracę, dostałam odszkodowanie.
W San Francisco były teatry.
Pewnej nocy Margo Channing przyjechała grać w Pamięci.
Poszłam ją zobaczyć.
Cóż...
I jestem tutaj.
Co za historia. Brakuje tylko ogarów kłapiących pyskami za jej plecami.
Nie wszystkie ludzkie doświadczenia pochodzą z wodewilu!
A to nawet wodewilistka piątej kategorii powinna rozumieć i szanować.
- Chcę przeprosić za zachowanie Birdie. - Nie musi pani za mnie przepraszać.
Przepraszam, jeśli cię uraziłam. To tylko mój sposób mówienia.
Nie uraziła mnie pani.
Mów mi Birdie.
A co się tyczy tych kategorii,
to byłam gwiazdą przez 11 lat i dobrze pani o tym wie.
Mój samolot zaraz odlatuje, a ty nie jesteś gotowa?
- Wyglądasz jak Śmietnisko. - Wielkie dzięki.
Czy to sabotaż? Nie liczysz się z ludźmi?
- A jesteś człowiekiem? - Linie lotnicze mają zegarki.
Zaczynam w poniedziałek zdjęcia. Zanuck się niecierpliwi.
Zanuck, Zanuck! Jesteście kochankami?
- Ty jesteś ładniejsza. - Jestem śmietniskiem.
- Bill. To jest Ewa Harrington. - Cześć.
Moje wspaniałe Śmietnisko. Na którym znajduję tajemnice i sny.
Boże dopomóż.
Kocham szaleńca.
- Cześć. Jak się nazywasz? - Ewa Harrington.
- Już się poznaliście. - Gdzie?
- Tutaj, przed chwilą. - Miło mi.
- Nie idziesz już chyba? - Chyba powinnam.
Było mi... Nie mogę znaleźć słów na opisanie tego, co czuję.
Nie, nie odchodź.
Macie państwo zapewne dużo do omówienia, przed wyjazdem pana Sampsona.
Nie, zostań, proszę.
Wsadzimy Stanisławskiego do samolotu i pójdziemy gdzieś porozmawiać.
Jeśli nie będę przeszkadzać...
Zaraz wracam.
Lloyd, musimy już iść.
Dobranoc, Margo.
- Zadzwonię jutro. - Byle nie za wcześnie.
- Powodzenia, geniuszu. - Geniusze go nie potrzebują. Ja tak.
- Nie martwię się o ciebie. - Tak trzymaj.
Dobranoc. Mam nadzieję, że wkrótce się zobaczymy.
- Będę jutro na starym stanowisku. - Nie tylko tak. Jako przyjaciółki.
Bardzo bym tego chciała.
- Miło było cię poznać, Ewo. - Mam taką nadzieję. Dobranoc.
Dobranoc.
Pani Richards?
Nigdy nie zapomnę tego spotkania.
Ani pani, za to, że mi je pani umożliwiła.
A ja nie zapomnę ciebie, Ewo.
Dokąd myśmy wtedy szli?
To śmieszne, jakie rzeczy się pamięta...
a jakich nie.
Więc jedzie pan do Hollywoodu?
- Dlaczego? - Tak się zastanawiałam.
- Nad czym? - Dlaczego?
- Co dlaczego? - Dlaczego musi pan tam... jechać.
- Nie muszę. Chcę. - Chodzi o pieniądze?
80% pójdzie na podatek.
Więc dlaczego, jeśli jest pan najlepszym młodym reżyserem w teatrze...
Teatr. Teatr.
Czy teatr musi jedynie istnieć wewnątrz brzydkich budynków,
stłoczonych na kilometrze kwadratowym Nowego Jorku?
Czy Londynu, Paryża lub Wiednia?
Słuchaj, mała, i ucz się.
Chcesz wiedzieć, czym jest teatr? Pchlim cyrkiem. Operą.
To rodeo, karnawał, balet,
indiańskie tańce plemienne, człowiek-orkiestra - to wszystko teatr.
Gdzie jest magia, fikcja i publiczność, tam jest teatr.
Kaczor Donald, Ibsen i kowboje.
Sarah Bernhardt. Lunt i Fontanne, Betty Grabie.
Dziki koń Rex, Eleonora Duse - to wszystko teatr.
Nie rozumiemy i nie lubimy ich wszystkich.
Dlaczego mielibyśmy to robić? Teatr nie jest tylko dla nas.
Więc nie wyrażaj aprobaty czy dezaprobaty.
To, co nie jest teatrem dla ciebie, jest teatrem dla kogoś innego.
Zadałam tylko zwykłe pytanie.
Aja rozgadałem się.
To nic osobistego, mała. Bez obrazy.
Chodzi o to, że w tym, co nazywają teatrem jest tyle nonsensu,
że to czasem ponad moje siły.
Ale Hollywood. Nie wolno panu tam zostać.
- Podpisałem umowę na jeden film. - Tak niewiele osób wraca.
Czytuję kolumny krytyków teatralnych.
- Włącznie z Addisonem DeWitt. - Każdego dnia.
To się rzuca w oczy.
Najnowszy krzyk mody -jeden kolczyk.
Jeśli tak nie jest, to będzie. Nie mogę znaleźć drugiego.
Wyrzuć ten ponury list. Nudzi mnie.
- Gdzie on może być? - Znajdzie się.
Poddaję się. Sprawdź w perukach. Może się w którąś zaplątał.
Prawdziwe diamenty w peruce. Do czego to dochodzi.
- Gdzie moje futro? - Tam, gdzie je pani zostawiła.
Szwy.
Nie może się oprzeć moim nogom.
Jak nylonowa skórka cytrynowa.
Sam Byron nie ująłby tego lepiej.
Gotowa.
Przekazać wiadomość dla Tyr0ne'a Powera?
Daj mu mój numer telefonu. Sama mu wszystko powiem.
Podbij Hollywood.
- Ma pani klucze? - Do zobaczenia w domu.
Mam pewną sugestię. Samolot zaraz odlatuje.
Nie mieli państwo dla siebie chwili czasu.
Mogę się zająć tym wszystkim i czekać z biletami przy wyjściu...
jeśli państwo tylko zechcą.
To miłe z twojej strony.
- Nie masz nic przeciwko temu? - Oczywiście, że nie.
- To niesamowita dziewczyna. - Nie wiedziałam, że jeszcze takie są.
Ta bezpretensjonalność, ta dziwna bezpośredniość i zrozumienie.
Czy powiedziała ci, co znaczy dla niej teatr?
Nie, to ja się o nim rozgadałem.
Wszystkie religie świata zbite w jedną,
a my jesteśmy bogami i boginiami.
Czyż to nie głupie? Nagle czuję, że chcę ją ochraniać.
Owieczka zagubiona w naszej dużej, betonowej dżungli.
- Uważaj tam na siebie. - Podobno panująjuż nad Indianami.
- Nie zakochaj się wjakiejś gwieździe. - Postaram się.
Nie jesteś taką dobrą partią. Jesteś zarozumialcem i bałaganiarzem.
- Nie każdy może być Gregorym Peckiem. - Młode piękności na ciebie lecą.
Zachowujesz się jak dziecko.
Nie chcę być dzieckiem. Zgodzę się na nastolatkę.
Masz natychmiast przestać.
Czyja cię stracę, Bill?
Odtąd masz sześć lat.
Wszystko gotowe.
ZAKAZ PALENIA ZA BARIERKĄ
Dziękuję za pomoc. Powodzenia.
Do widzenia, panie Sampson.
- Zrobisz mi szalik na drutach? - Zadzwoń, jak dolecisz.
Hej, mała!
Uważaj na nią. Nie pozwól, aby poczuła się samotna. To zagubiona owieczka w dżungli.
Proszę się nie martwić.
Tej samej nocy, posłaliśmy po rzeczy Ewy... jej żałosny dobytek.
Wprowadziła się do małego pokoju gościnnego na górze.
Kolejne trzy tygodnie były jak z bajki, ja byłam Kopciuszkiem z ostatniego aktu.
Ewa stała się moją siostrą, prawnikiem, matką, przyjaciółką, psychiatrą i gliną.
Miesiąc miodowy trwał.
Jeszcze raz?
Odtąd to już nie jest aplauz -
tylko coś do zabawiania opuszczających salę ludzi.
Co, znowu?
Mogłabym oglądać tą ostatnią scenę po tysiąckroć i płakać za każdym razem.
Tysięczne przedstawienie tej sztuki, jeśli jej doczekam,
odbędzie się w wariatkowie.
Da się zauważyć, że pana Sampsona nie było w domu od miesiąca.
To prawda.
Zwłaszcza podczas samotnych nocy.
Nowe gorsety są o numer za małe. Czuję to.
A może to pani trochę przybyło.
Spróbuj włożyć jeden z tych gorsetów i grać przez dwie i pół godziny.
Przez dwie i pół godziny nie zdołałabym się w niego wcisnąć.
Nie zauważyła pani nowego elementu wystroju garderoby.
Zrobiłaś tak wiele. Co jest nowego?
Zasłonki. Sama je uszyłam.
Są przepiękne. Czyż nie, Birdie?
Śliczne.
Ta garderoba ma już teraz wszystko, oprócz kosza do koszykówki.
Mówisz tak, bo sama niczego nie potrafisz!
Dziękuję, że o tym pomyślałaś, Ewo. Doceniam to.
Zaniosę to garderobianej.
- Nie kłopocz się. Pani Brown po to przyjdzie. - To żaden kłopot.
Czy mogę coś otwarcie powiedzieć?
- Czy słyszała pani o Związkach? - Zalegasz ze składkami? Ile?
- Niewolnicy nie mają Związków. - A więc?
Ale garderobiane mają swoje i, nie licząc tenorów,
są najbardziej drażliwymi osobistościami show-biznesu.
Robią dwie rzeczy: noszą ubrania i źle je prasują.
I lepiej, żeby nikt się w to nie wtrącał.
Ewo.
Powinnaś zostawić zabieranie kostiumów pani Brown.
- Halo. - Pani rozmowa z Beverly Hills.
- Rozmowa? Jaka rozmowa? - Czy to 89970? Panna Channing?
Tak, ale nic: z tego nie rozumiem.
Zamówiła pani rozmowę do pana Sampsona na 12 w nocy kalifornijskiego czasu.
- Ja ją zamówiłam? - Proszę mówić.
Margo, co za cudowna niespodzianka.
Jak miło, że o tym pomyślałaś.
Bill. Czyja oszalałam?
- Jesteś moją dziewczyną, tak? - To się zgadza.
Więc jesteś szalona.
- Kiedy wracasz? - Wyjeżdżam za tydzień.
Film jest skończony. Pokaz odbył się wczoraj.
Och, te pokazy przedpremierowe.
To jak premiera nowej sztuki na prowincji. Nic nie można zrobić.
Człowiek jest uwięziony w puszcze z filmem.
W puszcze, celofanie czy owiniętego w indiański koc, ale chcę cię w domu.
- Śpieszy ci się? - Bardzo, więc się nie ociągaj.
Dobranoc, kochanie. Śpij dobrze.
Hej, chwileczkę. Nie powiedziałaś jeszcze tego.
Och, Bill. Wiesz, że bardzo, ale przez telefon...
Doprawdy. To dziecinada.
Dziecinada czy nie, nie zdarza się to codziennie i chcę to usłyszeć.
- Możesz to nawet zaśpiewać. - Zaśpiewać?
Mój własny koncert życzeń.
Bill...
To twoje urodziny.
I kto o nich pamiętał? Kto zadzwonił punkt dwunasta?
Wszystkiego najlepszego, kochanie.
Nareszcie! Postaraj się zmienić tylko ton.
A teraz: "spełnienia wszystkich marzeń".
Spełnienia wszystkich marzeń.
- Będę miał przyjęcie, prawda? - Z okazji urodzin i przyjazdu do domu.
- Kogo zaprosić? - Wiem o przyjęciu. Ewa do mnie pisała.
- Doprawdy? - Co tydzień.
Ale ty to przecież wiesz. Pewnie jej mówisz, co pisać.
- Wysłałem jej listę gości. Skonsultuj to z nią. - Tak zrobię.
- A co u Ewy? W porządku? - Tak.
- Kocham cię. - Skonsultuję to z Ewą.
Ja też cię kocham. Dobranoc, kochanie.
Do zobaczenia.
Birdie.
Ty nie lubisz Ewy, prawda?
To ma być kłótnia czy odpowiedź?
- Odpowiedź. - Nie.
- Dlaczego? - Teraz chce pani wywołać kłótnię.
- Ona ciężko pracuje. - Dzień i noc.
- Jest lojalna i obowiązkowa. - Jak agent mający jednego klienta.
Ma na myśli tylko moje dobro,
prawda?
Powiedzmy, że myśli tylko o pani.
- Co to ma znaczyć? - Powiem pani.
To tak...
To tak, jakby panią studiowała.
Jakby pani była sztuką, książką czy jakimś projektem.
Jak pani chodzi, mówi, je, myśli...
Powinno mi to pochlebiać. Nie ma w tym nic złego.
Dzień dobry. Co pani myśli o moim eleganckim nowym kostiumie?
Na tobie wygląda o niebo lepiej niż na mnie.
Trzeba go było jedynie trochę zwęzić tu i tam.
- Na pewno nie będzie pani potrzebny? - Na pewno. Jest zbyt młodzieżowy.
Mówi teraz pani jak staruszka.
Wychodzę. Czy życzy sobie pani czegoś?
- Trzeba odnieść skrypt. - Mam go.
I wysłać czeki do Urzędu Skarbowego.
Są w mojej aktówce.
Nie przychodzi mi nic do głowy, o czym tyjuż nie pomyślałaś.
To moja praca. Do zobaczenia.
Ewo?
Czy to ty zamówiłaś rozmowę do Billa na dwunastą kalifornijskiego czasu?
- Ojej, na śmierć zapomniałam! - Tak, moja droga, zgadza się.
Byłam pewna, że chciałaby mu pani złożyć życzenia.
Chciałam pani powiedzieć wczoraj, przed pani wyjściem.
Musiałam już spać, kiedy pani wróciła.
Tak, tak pewnie było. Dziękuję za pamięć, Ewo.
Nie mogłabym zapomnieć o urodzinach pana Sampsona. Nie wybaczyłaby mi pani.
Prawdę mówiąc, sama wysłałam mu telegram.
Przyjęcie z okazji powrotu Billa... noc, która przejdzie do historii.
Już przed rozpoczęciem przyjęcia czułam W powietrzu katastrofę.
Wiedziałam to, kończąc się ubierać na to cholerne przyjęcie.
- Jest pani gotowa? - Zapnij mi suknię.
- Co z dodatkową pomocą? - Przyszło parę typów
poprzebieranych za pokojówki i kamerdynerów.
Aktorzy mniej by mnie kosztowali. A jak jedzenie?
Aprowizator musiał się wrócić po hors d'oeuvres.
Ten francuski brzuchomówca dużo cię nauczył.
Tryskał wiedzą.
Jest też wiadomość od barmana.
"Panna Channing przez pomyłkę zamówiła niewłaściwy dżin."
Jedyną rzeczą, jaką zamówiłam przez pomyłkę są goście.
Nie obchodzi ich, co piją, byle tylko paliło w gardle.
- Gdzie jest Bill? Spóżnia się. - Na co?
- Nie bądź głupia. Na przyjęcie. - Przyszedł 20 minut temu.
To dziwne, że nie przyszedł nawet...
Kamerzysta powiedział:
"Nawet De Mille niczego nie zobaczy, patrząc od złej strony!" Więc...
Nie chcę przeszkadzać, ale to chyba opowieść dla dorosłych?
Słyszałaś ją. Patrzyłem w kamerę ze złej strony.
Ja opowiem ci kiedyś, jak spojrzałam w środek karczocha.
- Chętnie posłucham. - Opowiem ci kiedyś przy kominku.
A tymczasem sprawdź, co się dzieje z hors d'oeuvres.
Aprowizator ich zapomniał. Lukier nie zastygł, czy coś takiego.
Oczywiście.
Będę miał wystawne przyjęcie.
- Myślałam, że się spóźnisz. - Jestem honorowym gościem.
Nie miałam pojęcia, że tu jesteś.
Ewa powiedziała mi, że się ubierasz.
Nigdy przedtem to nie stanowiło problemu.
Była zainteresowana opowieściami o Hollywood.
- Dziewczyna z tyloma zainteresowaniami. - To rzadkość w dzisiejszych czasach.
- Dziewczyna z tyloma rzadkimi przymiotami. - Na to wygląda.
Zaznaczyłeś to wiele razy.
Tyle przymiotów tyle razy.
Jej lojalność, pracowitość, oddanie, przywiązanie ijest taka młoda.
Taka młoda i taka ładna.
Nie mogę uwierzyć, że to robisz.
Zachowujesz się jak bohaterka ze sztuki Clyde'a Fitcha.
Clyde Fitch, czego może nie wiesz, to poprzednia generacja.
Zawsze mówiłem, że nie mogłaś być na scenie w noc zabójstwa Lincolna.
- To nie jest śmieszne. - Oczywiście, że jest.
Wręcz komiczne.
Ty i twoja obsesja na punkcie wieku.
A teraz ten wybuch, bo poświęcam 10 minut zafascynowanemu sceną dzieciakowi.
- 20! - 30 minut, 40. No i co?
To młoda dama z wieloma przymiotami.
Mam już dość i młodej damy, i jej przymiotów.
Studiuje mnie, jakbym była sztuką lub projektem.
Jak chodzę, mówię, myślę, gram, śpię.
Jak możesz brać za złe dzieciakowi, że chce być jak jej idol?
Przestań nazywać ją dzieciakiem.
Są pewne aspekty mojego życia,
do których chciałabym mieć wyłączne prawa i przywileje.
- Na przykład, co? - Na przykład, ty.
To znak, abym wziął cię w ramiona i zapewniło mojej miłości.
Ale nie zrobię tego. Jestem wściekły.
- Winny! - Wściekły!
Masz pewne cechy, z których jesteś znana zarówno na scenie, jak i poza nią.
Kocham cię za niektóre z nich, a te inne przyjmuję z pokorą.
Są one częścią twego wyposażenia, umożliwiającego przetrwanie w teatrze.
Musisz mieć ostre pazury, w porządku.
Ale nie ostrz ich na mnie, ani na Ewie.
- A co z jej pazurami? - Dobrze wiesz, że jeszcze jej nie urosły!
Więc nie pozwolę, abyś oceniała idealistycznego dzieciaka
miarą kawiarnianych standardów megalomańskiego społeczeństwa!
Ewa zawsze dawała mi do zrozumienia słowem czy uwagą,
że cię podziwia i cieszy z naszej miłości.
Implikowanie czegokolwiek innego oznacza paranoiczne poczucie zagrożenia.
Cięcie. Co będzie w kolejnym ujęciu? Zostanę wrzucona do dołu z wężami?
Panno Channing?
Przywieźli hors d'0euvres. Czy mogę w czymś jeszcze pomóc?
Dziękuję, Ewo. Poproszę o martini, bardzo wytrawne.
Ja się tym zajmę-
- A co dla ciebie? - Koktajl mleczny?
Martini, bardzo wytrawne.
- Przyjęcie jest na pierwszym piętrze. - Cześć, Bill.
- Witam, pani Richards. - Co słychać?
Dobry wieczór, panie Richards. Panie Fabianie.
- Mogę prosić o pani futro? - Sama je zaniosę.
- Proszę. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć, Margo.
- Dom wygląda przepięknie. - Lubię tę dziewczynę.
Ta cicha wytworność.
Oraz inne ciche przymioty.
Chodźmy.
- Tak się cieszę, że przygarnęłaś Ewę. - Tak się cieszę, że ty się cieszysz.
Nie jesteś organizacją charytatywną. Ten dzieciak pracuje na siebie.
Twój inwentarz był w nieładzie, kiedy go przejęła.
Towar porozrzucany po całym sklepie.
- Mylisz Margo z 1001 Drobiazgów. - Raczej z salonem mody.
Wszystko na swojej półce, co, Max? Powiązane małymi wstążeczkami.
Mogłabym umrzeć już teraz i wszystko byłoby jasne.
- A co z tobą, Max? - Co ma być ze mną?
A gdybyś ty kopnął w kalendarz? Co z twoim inwentarzem?
Nie zamierzam kopnąć w kalendarz. Nieprędko.
Co za makabryczna konwersacja.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Max!
Fife!
"Dzieciak" tu zaraz zejdzie, chyba że chcesz jej zanieść drinka na górę.
Zrobię jej nowego... Karen, ty lubisz martini.
Panuje tu atmosfera jak w Makbecie.
- Co tu się stało, czy też stanie? - O Czym on mówi?
- O Makbecie. - Znamy ten twój nastrój.
Jest już po wszystkim, czy dopiero się zacznie?
Zapnijcie pasy. Zanosi się na ciężką noc.
- Margo, kochanie! - Jak się masz?
Enchantée pana też.
Addison, pamiętam, że wykreśliłam cię z listy gości. Co ty tu robisz?
Byłaś wspaniała w Piotrusiu Panu. Musisz wkrótce powtórzyć tę rolę.
- Pamiętasz pannę Caswell? - Nie. Miło mi.
- To dlatego, że się nie poznałyśmy. - Jest aktorką.
Absolwentką Szkoły Teatralnej z Copacabana.
Ewa.
- Dobry wieczór, panie DeWitt. - Nie wiedziałam, że się znacie.
W końcu doszło do oficjalnej prezentacji.
- Do tej pory znaliśmy się z widzenia. - Mnie też tak poznałeś.
Ewo, to stara przyjaciółka matki pana DeWitt.
- Panna Caswell, panna Harrington. - Bardzo mi miło.
Już od dawna chciałam, abyś poznał Ewę.
To pewnie przez nieśmiałość mi o tym nie wspomniałaś.
- Ewa interesuje się teatrem. - Mamy ze sobą coś wspólnego.
Powinniście ze sobą porozmawiać.
Obawiam się, że zanudziłabym pana DeWitt na śmierć.
Nie zanudzisz go, skarbie. Nie da ci okazji otworzyć ust.
Klaudio, chodź tutaj.
Widzisz tego mężczyznę? To Max Fabian, producent.
Idź i pomóż swojej karierze.
Oni zawsze wyglądają jak nieszczęśliwe króliki.
Tacy są. A teraz idź i uczyń go szczęśliwym.
Nie martw się o swoją podopieczną. Będzie w bezpiecznych rękach.
Amen!
- Liebestraum. - Właśnie skończyłem to grać.
- Zagraj jeszcze raz. - Grałem to cztery razy z rzędu.
Ten będzie piąty-
Wielu gości zastanawia się, kiedy będą mogli zobaczyć ciało.
- Gdzie zostało złożone? - Nie zostało jeszcze złożone.
Nie skończyliśmy go namaszczać.
Prawdę mówiąc, patrzysz na nie.
Szczątki Margo Channing...
na siedząco.
Moim ostatnim życzeniem jest, aby pochowano mnie na siedząco.
Nie czułabyś się bardziej naturalnie w ukłonie?
Nie wiesz nic o uczuciach, naturalnych czy nienaturalnych.
Goście zastanawiają się, czy muzyka nie mogłaby być
nieco... radośniejsza?
Jeśli ta moim gościom nie odpowiada, to niech idąz tobą do dziecinnego,
gdzie z pewnością poczujecie się jak w domu.
Margo, nie masz przypadkiem w domu sody oczyszczonej?
Biedny Max. Zgaga?
To pewnie przez tę pannę Caswell.
Dlaczego nie przyprawiła o zgagę Addisona?
- Bo jest wyzuty z uczuć. - Każdy ma uczucia, oprócz pewnych osób.
Pewnie, że mam sodę.
Trzymam opakowanie w spiżarni.
Oznaczymy je twoim imieniem.
Będzie tam zawsze, tylko dla ciebie.
Niech reszta świata zabija się za pieniędzmi.
W życiu liczą się przyjaciele.
- Aja mam przyjaciół. - Kocham cię, Max. Naprawdę.
Kocham cię.
Chodźmy do spiżarni.
Kocha mnie jak ojca. Jest też pijana.
Proszę, kochany Maxie.
Jedno dobre beknięcie i pozbędziesz się panny Caswell.
To nie takie proste.
- Dałem jej obietnicę. - Pannie Caswell? Jaką?
Że może starać się o partię, którą zastępujemy.
Co to za rola? Twojej siostry?
- Jedną? - Nie, proszę o dwie.
Może nie będzie taka zła.
Wygląda na taką, co może spalić plantację.
Na razie to mnie paliw środku.
- Kiedy jest to przesłuchanie? - Za dwa tygodnie.
Będę Z nią czytać.
- Zrobisz to? - Wszystko, aby ci pomóc.
To się nazywa współpraca. Doceniam to.
A teraz ja chcę cię prosić o przysługę.
Zrobię, co zechcesz.
Daj Ewie Harrington pracę w swoim biurze.
Szybko na ciebie działa.
Nie śmiałbym jej od ciebie zabierać.
Sam mówiłeś, że mój inwentarz jest wjak najlepszym porządku.
Trzymając ją tutaj bez pracy, zmarnuję jej przyszłość.
- A ty jej potrzebujesz. - Co będzie robiła?
Będzie wielce pomocna. Będzie czytać skrypty,
załatwiać interesantów, odprawiać natrętów.
Będziesz miał czas dla siebie.
- Cóż... - Pomyśl o swym zdrowiu.
Więcej czasu na relaks na świeżym powietrzu na torze.
- To nie jest taki dobry pomysł. - Obiecaj mi.
- Obiecuję. - Mój Max.
Tutaj jesteście.
Karen zdecydowała, że czas na nas.
- Gdzie ona teraz jest? - Na górze, w twoim pokoju.
Wybacz, zaniosę wieści pannie Caswell.
- Kto jeszcze został? - Wiele osób.
A poza tym, masz nowego gościa. Gwiazdę filmowąz Hollywoodu.
A niech to! A ja oddałam książkę z autografami do odkurzenia.
Nie pochwalasz stanu, wjakim jestem.
Niezupełnie. Czasami tylko chciałbym cię lepiej rozumieć.
- Kiedy ci się to uda, zdradź mi sekret. - Zdradzę.
- Jak idzie pisanie nowej sztuki? - Chyba w porządku.
Kora. Wciąż ma 20 lat?
Coś koło tego. To nieważne.
Nie uważasz, że to powinno stać się ważne?
- O czym ty mówisz? - Przestań stosować uniki.
Margo, ty nie jesteś stara.
Panna Channing jest wiecznie młoda. Mówisz jak ci z gazet.
Wiem, o czym mówię. To moje sztuki.
Mówisz jak autor.
Nie jestem dwudziestolatką ani trzydziestolatką.
Trzy miesiące temu skończyłam 40 lat.
40! Cztery-Zero.
Wymknęło mi się. Nie potrafię się jeszcze do tego przyznać.
A teraz czuję się nagle, jakbym stała przed tobą nago.
Dla tysięcy osób masz tyle lat, ile chcesz.
Tyle, ile oni chcą.
Nie obchodzi mnie, czy tysiące osób myślą, że mam 60 lat czy 600.
Dbasz o zdanie tylko jednej osoby, tak?
To nie ma nic: wspólnego z tym, czy zagrasz Korę.
Ma to za to dużo wspólnego z kłótniąz Billem.
Bill ma 32 lata. Wygląda na tyle.
Wyglądał na tyle pięć lat temu. I będzie na tyle wyglądał za 20 lat.
Nienawidzę mężczyzn.
Nie martw się. Zagram w twojej sztuce.
Jeśli chcesz, to założę śpioszki i wejdę na scenę z lizakiem.
Kto to przychodzi o tej porze? Czas iść do domu.
Pokaż to futro.
- Czyje to? - Jakiejś hollywoodzkiej gwiazdy.
- Jej samolot się opóźnił. - Ręce opadają, prawda?
Kobiety noszące takie futra tam, gdzie nigdy nie jest zimno.
Hollywood.
Co u ciebie słychać, Ewo? Jesteś szczęśliwa?
Nie potrafię opisać jak bardzo.
Mój pobyt u pani Channing jest... brak mi słów.
Jest taka cudowna, zrobiła dla mnie tak wiele.
Margo rekompensuje niedociągnięcia na scenie przesadąw życiu.
Obok tych soboli, moje nowe norki wyglądająjak stara podomka.
Ciężko dla Margo pracujesz, Ewo. Dokonujesz cudów. Dobranoc.
- Pani Richards? - Karen.
Karen.
Czyż to nie straszne? Chcę cię prosić o kolejną przysługę,
po tym, co już dla mnie zrobiłaś.
Nikt dużo nie zrobił.
Przestań uważać się za jedną z najbardziej potrzebujących.
O co chodzi?
Sprawy panny Channing są uporządkowane,
więc nie mam zbyt dużo do roboty.
Nie myślę oczywiście o tym, aby ją opuścić.
Ale słyszałam, jak pan Fabian mówił pannie Channing,
że jej dublerka będzie niedługo rodzić i że muszą znaleźć zastępstwo...
- Chcesz być nową dublerką Margo? - Nie śmiem nawet o tym myśleć.
Ale tak dobrze znam tę rolę i sceniczne niuanse,
że nie trzeba byłoby uczyć nikogo nowego.
Ale załóżmy, że musiałabym zagrać
przed widownią, która przyszła zobaczyć Margo Channing.
- Nie mogłabym tego zrobić. - Tym się nie martw.
Margo nie opuszcza przedstawień. Będzie się podpierać nosem, ale zagra.
- Przedstawienie musi trwać. - Nie, to Margo musi trwać.
Nie widzę przeszkód, abyś została jej dublerką.
- Myślisz, że ona się na to zgodzi? - Będzie zachwycona.
- A co z panem Richardsem i Sampsonem? - Zrobią, co się im każę.
Więc... pomówisz o tym z panem Fabianem?
- Oczywiście. - Nie zapomnisz?
Nie zapomnę.
Cały czas jestem ci za coś wdzięczna.
To łóżko to jedno martwe zwierzę.
- Które to sobole? - Dopiero co przyszła.
Ale już wychodzi, a za nią podąża połowa mężczyzn.
- To tylko futro. - A czego oczekiwałaś? Żywych soboli?
Szala z diamentów, złotych rękawów. Jak przystało na ludzi filmu.
Starsi mężowie teatru czy kina
zapewniają publikę, że aktorzy i aktorki to zwykli ludzie,
ignorując fakt, że największą atrakcją w oczach publiczności
jest zupełny brak podobieństwa aktorów do normalnych śmiertelników.
To by było warte wyrzeczeń.
- I pewnie było. - Sobole.
- Powiedziałaś Sobole czy Gable? - Co pan woli.
Wszyscy jesteśmy nienormalni.
My ludzie teatru, jesteśmy innym gatunkiem rasy ludzkiej.
Oryginalnie zagubione osobowości.
Nie będziesz musiała czytać jutro jego rubryki, Ewo.
- Nie zgadzam się, Addison. - To twoja osobista anomalia.
Przyznaję, że w teatrze jest element inności.
Rzuca się w oczy, jest oświetlony i ma orkiestrę dętą.
Ale nie jest elementem podstawowym. Gdyby tak było, teatr by nie przeżył.
- Kelner. - To nie jest kelner, tylko kamerdyner.
Nie mogę krzyczeć: "kamerdyner".
Ktoś może tak mieć na nazwisko.
Masz rację. To idiotyczne, ale prawdziwe.
Nie chcę stwarzać problemów. Chcę się tylko napić.
- Ja się tym zajmę. - Dziękuję, panie Fabian.
Dobra robota. Twoja kariera wschodzi jak słońce.
- Na czym to stanęliśmy? - Teatr to w 90% ciężka praca.
Praca w pocie, pilność i rzemiosło.
Aby być dobrym aktorem lub aktorką, czy kimkolwiek w teatrze,
trzeba tego pragnąć, jak niczego więcej na świecie.
Tak. To prawda.
To ambicja i poświęcenie,
jakiego żadna inna profesja nie wymaga.
Osoba godząca się na takie warunki, nie może być kimś zwykłym,
przeciętnym.
Tyle poświęceń, w zamian za tak niewiele.
"Tak niewiele"?
Zawsze zostają oklaski.
Słuchałam za kulisami burzy oklasków.
Sadek...
Jak fale miłości pokonujące rampę i lgnące do ciała.
Każdej nocy kochają cię nowe setki osób.
Uśmiechają się, ich oczy błyszczą, są zadowoleni.
Chcą cię. Należysz do nich.
Samo to uczucie warte jest poświęceń.
Nie wstawaj. I przestań się zachowywać, jakbym była królową matką.
- Przepraszam, nie chciałam... - Poza ulem, Margo,
twoje zachowanie nie przypomina ani królowej, ani matki.
Jesteś w ulu, kolego.
Pracowite z nas pszczółki, z dużymi żądłami, produkujące miód dzień i noc.
- Prawda, moja słodkości? - Margo, doprawdy.
Nie graj guwernantki, Karen.
Nie mam twego dobrego gustu.
Też chciałam studiować, ale ojciec nie chciał o tym słyszeć.
Potrzebna mu była pomoc za ladą.
Jestem niegrzeczna, tak? Czy raczej: "nieprawdaż"?
Zaczynasz się nad sobą użalać. Jesteś wspaniała.
Może pójdziemy już do domu?
I ty zwiesz się dramaturgiem?
Sytuacja jest brzemienna w możliwości, a ty myślisz o pójściu spać.
- To dobry pomysł. - Nie do zagrania.
Jako laik uważam, że to znakomity pomysł. Przepraszam.
Pozbawiony dramatyzmu, ale praktyczny.
- Szczęśliwa żoneczka. - Przestań.
To jest mój dom, a nie teatr. Jesteś tu gościem, a nie reżyserem.
Więc nie zgrywaj gwiazdy i nie traktuj nas jak drugoplanowych aktorów.
- Nie róbmy z tego tragedii. - Może powinniśmy.
Powinna zrozumieć, że to, co atrakcyjne na scenie, nie musi być takim poza nią.
Dobrze!
Idę do łóżka.
Bądź gospodarzem. To twoje przyjęcie. Wszystkiego najlepszego. Witaj w domu.
My, idący na śmierć, salutujemy ci.
Potrzebujesz pomocy?
Aby mnie położyć do łóżka? Rozebrać, potrzymać za rękę?
Otulić, zgasić światła i wyjść po cichu?
Ewa może to zrobić, prawda, Ewo?
- Jeśli pani chce. - Nie chcę.
- Zapomniałem, że go trzymam. - Ja nie.
Co za szkoda. Nie zobaczymy trzeciego aktu.
Rozegrają go za kulisami.
- Idziesz, Max? - Za chwilę.
Nie przejmuj się za bardzo Margo, nawet jeśli ja to robię.
Musi być jakiś powód, coś, co bezwiednie zrobiłam.
To Margo. Nie staraj się jej zrozumieć. Einstein by nie mógł.
Ale żeby urazić właśnie ją...
Ewo... ja też ją lubię. Ale znam Margo. I od czasu do czasu,
najchętniej nakopałabym jej w tyłek.
Cóż, jeśli musiała się na kimś wyżyć,
to cieszę się, że to byłam ja.
- Max nas podwiezie. - Dobranoc.
- Dobranoc.
Pani Richards? Nie zapomni pani, o czym rozmawiałyśmy wcześniej?
Nie, Ewo. Nie zapomnę.
MARGO CHANNING "NAJLEPSZY ROCZNIK"
Sam jak palec, Addison?
Nie u boku swej protegowanej, udzielając jej moralnego wsparcia?
Panna Caswell jest w miejscu, gdzie nie mogę jej udzielać wsparcia.
W damskim, nazwijmy to, "salonie"?
Gwałtownie wymiotując.
To dobry znak przed przesłuchaniem.
Jestjuż za późno. Przesłuchanie się odbyło.
Niemożliwe. Obiecałam Maxowi, że z nią zagram.
Umówiłaś się na 2:30, a dochodzi czwarta.
Doprawdy? Muszę zacząć nosić zegarek.
Kto czytał drugą partię?
- Bill? Lloyd? - Nie.
- To nie mógł być Max. Więc kto? - Twoja dublerka, oczywiście.
To nienaturalne, aby kobieta w zaawansowanej ciąży...
Mówię o twojej nowej i nie będącej w ciąży dublerce - Ewie Harrington.
Ewa? Moją dublerką?
- Nie wiedziałaś o tym? - Oczywiście, że wiedziałam.
Wyleciało ci z głowy?
Jak... poszło pannie Caswell?
Szczerze mówiąc, nie pamiętam.
- Wyleciało ci z głowy? - Zupełnie.
Nikt inny nie będzie ci mógł powiedzieć, jak jej poszło,
czy też, czy w ogóle jej poszło.
Była aż tak zła?
Margo, żyłem w teatrze, tak jak mnich żyje w swojej wierze.
Nie znam innego świata, innego życia.
Raz na jakiś czas, doświadczam objawienia,
na które wszyscy wierzący czekają. Ty nim byłaś.
Jeanne Eagels, Paula Wessely, Hayes. Trzy lub cztery inne.
Ewa Harrington będzie wśród nich.
Rozumiem, że nieźle jej poszło.
To było przedstawienie.
Olśniewające, żywe, łączące w sobie muzykę i ogień.
Jak miło.
Z czasem, stanie się tym, kim ty jesteś.
Połączeniem muzyki i ognia.
To ja. Stara fujarka i parę świecidełek.
Czy... Bill też był pod wrażeniem?
- Czy może nie zdołałeś zauważyć? - Bill nic nie powiedział.
Ale Lloyd mówił, że słuchał swej sztuki, jakby nie była jego autorstwa.
Tchnęła świeżością, nowością, pełnią znaczenia.
Jak dobrze dla Lloyda, dla Ewy. Jak dobrze dla wszystkich.
Ewa była niezmiernie skromna. Nalegała, że to nie jej zasługa.
Że Lloyd poczuł to, co poczuł, bo odegrała dokładnie to, co napisał.
Chciała powiedzieć, że ja tak nie robiłam?
Ani twoje imię, ani gra nie padły w rozmowie.
Czujesz się już lepiej, moja droga?
Jakbym przepłynęła Kanał La Manche. Co teraz?
Powinnaś spróbować swych sił w telewizji.
Czy aby się dostać do telewizji potrzebne są przesłuchania?
To esencja telewizji, moja droga. Same przesłuchania.
Margo, kochanie.
Przepraszam za spóźnienie. Lunch się przedłużył i nie było taksówek.
- Gdzie panna Caswell? Witam, Ewo. - Dzień dobry.
Jak sobie radzisz u pana Fabiana?
Max, nie daj jej za ciężko pracować, tylko dlatego, że tak obiecałeś.
Jak widzisz, ja też dotrzymałam obietnicy.
Już po wszystkim.
- Co masz na myśli? - Przesłuchanie.
- Ewa czytała z panną Caswell. - Ewa? To czarujące.
Skąd pomysł, aby Ewa czytała z panną Caswell?
- Jest przecież twoją dublerką. - Naprawdę? Nie miałam pojęcia.
Zaczęła tydzień temu.
Nie widziałam jej za kulisami, ale zawsze jest tyle ludzi... No proszę.
Więc Ewa nie pracuje dla Maxa.
Max, ty przebiegły lisie.
Panno Channing, nie mogę wyrazić mojej radości z pani spóźnienia.
- Doprawdy, Ewo? Dlaczego? - Inaczej nie śmiałabym czytać.
- Dlaczego nie? - Gdyby przyszła pani w połowie,
nie mogłabym kontynuować.
Szkoda gasić cały ten ogień i muzykę.
- Jaki ogień? - I tak tego nie zrozumiesz.
A co z panną Caswell?
Wróciła do burleski.
Ale pozwól, że opowiem ci o Ewie.
Byłam okropna. Nie mam prawa być niczyją dublerką, zwłaszcza pani.
Zapewne się nie doceniasz. Zawsze tak robisz.
Miałeś mi opowiedzieć o Ewie.
- Byłabyś z niej dumna. - Z pewnością.
- Była rewelacyjna. - Dla ciebie też?
- Co przez to rozumiesz? - To musiała być rewelacja,
aby rolę 24-letniej bohaterki grała 24-letnia aktorka.
- Nie chodzi o to. - A właśnie, że tak.
Musiało ci się to wydawać takie nowe, świeże
i ekscytujące, że ktoś czytał rolę tak, jak ją napisałeś.
- Addison. - Pełna znaczenia, ognia, muzyki.
Rozmawiałaś z tąjadowitąjędzą DeWittem.
W tym wypadku był godny zaufania.
Wchodząc tu wiedziałaś, że Ewa jest twoją dublerką.
A mimo to bawiłaś się z nami w kotka i myszkę.
Nie w myszkę. Nigdy. Jeżeli już, to w szczura.
Zawsze zrobisz pijacką burdę z całkowicie niewinnego nieporozumienia.
Niewinnego? Ludzi wieszają za mniejsze przewiny.
Okłamujesz mnie, atakujesz za moimi plecami,
oskarżasz o złe czytanie twoich dialogów.
Nigdy tak nie powiedziałem.
Kogo masz na myśli, kiedy wydaje ci się, że twoją sztukę napisał ktoś inny?
Artura Millera? Sherwooda? Beaumonta i Fletchera?
' . Ę 8"? Mrącić? ' Ie!
Myślisz, że Miller czy Sherwood pozwoliliby się tak traktować?
Trzymaj się Beaumonta i Fletchera. Nie żyją od 300 lat!
Powinno tak być ze wszystkimi dramaturgami!
Nie rozwiązałoby to ich problemów, bo aktorki są wiecznie żywe!
Gwiazdy nie umierają i nigdy się nie zmieniają.
Tę gwiazdę możesz zmienić, kiedy zechcesz,
na nową, świeżąi ekscytującą, pełną ognia i muzyki.
Kiedy tylko zechcesz, począwszy od dzisiejszego przedstawienia.
To już sprawa dla adwokatów.
Podpisałaś kontrakt. Nie możesz go zmienić.
Straszy mnie pan procesem, panie Fabian?
- Zrywasz kontrakt? - Odpowiedz na pytanie.
- A co ja mogę? Jestem umierający. - Nie słyszę cię.
- Powiedziałem, że umieram! - Nie do czasu, kiedy w aptekach
sprzedają tabletki!
Nigdy nie zrozumiem procesu, w wyniku którego ciało z głosem
uważa się za umysł.
Od kiedy to aktorka decyduje,
że słowa, które wypowiada i myśli, które przekazuje, sąjej własnymi?
Zwykle wtedy, kiedy musi je przepisać i przemyśleć tak,
aby zatrzymać publiczność w teatrze.
Najwyższy czas, aby fortepian zrozumiał, że nie napisał koncertu!
A ty jesteś zapewne Paderewskim, grającym jego koncert na mnie - fortepianie?
Gdzie księżniczka ognia i muzyki?
- Kto? - Dzieciak. Mała.
- Nie ma jej. - Pewnie ją wystraszyłam.
Nie zdziwi mnie to. Czasem przerażasz i mnie.
Biedny mały kwiatek. Zamknęła płatki i zwinęła namiot.
- Nie mieszaj metafor. - Będę mieszać, co zechcę!
Jestem tyko ciałem i głosem bez rozumu.
Za to jakim ciałem. I jakim głosem.
A ten były reporter - nie ma ciała, nie ma głosu, tylko rozum.
- Już po gongu, walka skończona, uspokój się. - Nie uspokoję się.
Więc się nie uspokajaj.
- Jesteś nad wyraz tolerancyjny. - Bardzo się staram.
Nie musisz. Nie pozwolę się tolerować ani spiskować przeciwko sobie.
- Znowu się zaczyna. - Za kogo wy mnie bierzecie?
Za słodką naiwną? Od tygodnia jest moją dublerką, a ja nic o tym nie wiem.
- Świetnie to ukartowaliście. - Nie przesadzaj.
Przychodzi na przesłuchanie, wiedząc, że tu będę,
- i daje przedstawienie. - Przerobiłaś to z Lloydem.
Dramaturg nie czyni przedstawienia. To się nie dzieje ot tak sobie.
Pełna ognia i muzyki i Bóg wie czego jeszcze.
Dobrze przygotowana, bez wątpienia.
Widać w tym rękę Billa Sampsona.
- Mam dość tych paranoicznych wybuchów. - Paranoicznych?
Nie wiedziałem, że Ewa jest twoją dublerką.
- Powiedz to Freudowi, razem z całą resztą. - Powiem to tobie i to po raz ostatni.
Przestań ranić nas oboje wybuchami histerii. To paranoja.
- Znów to słowo. Nie wiem, co znaczy. - Pora, abyś się dowiedziała.
Kocham cię. Kocham.
- Jesteś piękna i inteligentna. - Ciało z głosem.
Jesteś pięknąi inteligentną kobietą oraz świetną aktorką.
Jesteś u szczytu kariery. Masz wszystko, co do szczęścia potrzebne.
- Oprócz szczęścia. - Wszystko.
Ale jakiś niekontrolowany popęd powoduje, że czynyjakiegoś dzieciaka...
- Dzieciaka?! - ...zmieniają cię we wrzeszczącąjędzę.
Opamiętaj się.
To oczywiste, że nie jesteś kobietą.
- Wiem o tym od jakiegoś czasu. - Cóż, ja jestem.
No proszę.
Nie bądź protekcjonalny.
Wstawaj. Postawię ci drinka.
Nie jestem już w kwiecie wieku, ale nie dam się kupić za cenę koktajlu.
Jak solony orzeszek ziemny.
- Margo, zawrzyjmy pokój. - Warunki są nie do przyjęcia.
Bycie szczęśliwymi? skończenie z tymi bzdurami o Ewie?
- O Ewie i o mnie? - To nie są bzdury.
A gdybym ci powiedział, że to absurd... uwierzysz?
- Czy to nie wystarczy? - Niestety nie.
A co by wystarczyło?
Gdybyśmy się pobrali?
Nie żeń się ze mną, żeby coś udowodnić.
Było tyle powodów, dla których nie chciałaś za mnie wyjść.
Powiedz mi, co się dzieje.
Nie wiem, Bill.
Czuję, że coś się święci. Nie wiem, co.
Myślę, że wiesz.
Ale nie chcesz mi powiedzieć.
Tak jak mówiłem, to twoja ostatnia szansa. Mówię serio.
Nie wiem, co mam jeszcze zrobić.
Zwykle, kiedy opada kurtyna, skaczemy sobie do gardeł.
A po jej kolejnym podniesieniu, wszystko wraca do normy.
Ale nie tym razem.
Żaden dramaturg nie zdołałby mnie przekonać,
że coś takiego może spotkać dwoje dorosłych ludzi.
Żegnaj, Marga
Bill?
Gdzie idziesz?
Znaleźć Ewę?
To nagle nadaje całej sprawie wiarygodności.
Lloyd.
- Co się stało? - Mam tego wszystkiego potąd.
Te aroganckie, histeryczne aktorki...
- Znowu Margo. - Kolejny raz.
- Spóżnia się dwie godziny. - U Margo to normalne.
I bezczelnie udaje, że nie wie o tym, że Ewa jest jej dublerką.
- Może nie wiedziała. - Wiedziała.
Addison jej wszystko powiedział.
Karen, Ewa ma wszystko. To urodzona aktorka.
- Czuła, wyrozumiała, młoda, czarująca... - Zabraknie ci przymiotników.
Ma wszystko, o czym dramaturg chce pisać,
dopóki nie zepsuje tego panna Channing.
Margo nie wypadła źle.
Margo jest świetna. Wie o tym, w tym problem.
Kto śmiałby przyprowadzić ją do porządku?
Kto śmiałby dać jej kopniaka w tyłek, którego potrzebuje?
Czeka nas miły weekend.
- Co takiego? - Jedziemy jutro na wieś.
Tylko we czwórkę. Bill, Margo, ty i ja.
Zdarzały nam się już wcześniej ciche weekendy.
Pochowaj tylko tępe narzędzia i rzeczy, którymi można rzucać.
Newton odkrył podobno grawitację, kiedy jabłko spadło mu na głowę.
A wynalazca maszyny parowej obserwował czajnik z gotującą się wodą.
Moje wielkie olśnienie przyszło, kiedy siedziałam na kanapie.
Ten kopniak W tyłek. Margo na niego zasłużyła.
Należało jej się to ode mnie, od Lloyda, od Ewy, Billa, Maxa itd.
Nam często się od niej dostawało.
Ale jak? Odpowiedź krążyła mi po głowie jak natrętne mucha.
Miałam Ją-
Ale jej poniechałam. Wrzaski i wyzwiska to jedno,
ale to oznaczałoby...
Powiedziałam sobie: "czemu nie?"
Byłoby to całkowicie uzasadnione. I wiedziałyby o tym tylko dwie osoby.
A kopniak uderzyłby tam, gdzie wyrządziłby najwięcej dobrego.
To miał być jedynie niewinny żart
i Margo będzie się z niego śmiała jako pierwsza.
Nie ma powodu, aby jej o tym nie powiedzieć... za jakiś czas.
Można prosić pannę Ewę Harrington?
Nie szkodzi. Zaczekam.
To był zimny weekend. Było zimno na dworze iw środku.
Bill z nami nie pojechał.
Margo nie wiedziała, gdzie się podziewał i, jak mówiła, nic ją to nie obchodziło.
Przeżyliśmy jakimś cudem niedzielę,
a w poniedziałek, kiedy odwoziliśmy Margo na stację,
ona i Lloyd byli już dla siebie uprzejmi.
- Która godzina? - Kiedy pytałaś minutę temu była 5:42.
Teraz jest 5:43. A jak zapytasz za minutę...
Nie chcę, aby Margo spóźniła się na pociąg. Musi zdążyć do teatru.
5:55. Będziemy na stacji przed czasem.
Ten mały domek "jedynie dwie godziny drogi od Nowego Jorku".
Jest na mojej liście rzeczy, których nigdy nie zrozumiem.
Powinnaś wiedzieć, co to znaczy, pragnąć ciszy i spokoju.
Cisza i spokój jest w bibliotekach.
Lloyd, uważaj.
To tylko mały poślizg. Jezdnia jest jak szklanka.
- Karen ija nie chcemy wypadku. - Nie mam zamiaru mieć wypadku.
Zresztą to nie ma znaczenia. Mamy na sobie długie pantalony.
Co się dzieje?
To niemożliwe, że zabrakło benzyny.
Wczoraj tankowałem. Jak rano jechałaś do Brewster, bak był pełen, prawda?
Nie zwróciłam uwagi. Nie przykładam wagi do takich rzeczy.
To niesamowite.
- Ile mamy czasu? - Jakieś 10 minut.
- Jak daleko jest do stacji? - Jakieś 5 - 6 kilometrów.
- Czy możemy skądś pożyczyć benzynę? - Przy tej drodze nie ma wiele domów.
Ani samochodów. Nie uda mi się złapać okazji.
Nie ma sensu tak siedzieć. Przejdę się kawałek, może coś znajdę.
- Zostawić włączone? - Jak chcesz.
Nie cierpię sentymentalnych kawałków.
Karen?
Nie, dziękuję.
- Nie byłam miłym towarzystwem. - Wszyscy byliśmy trochę podenerwowani.
Szczerze mówiąc, od dawna nie mam humoru. Przepraszam was za to.
Nie chcę, żebyście się na mnie gniewali.
Nie gniewamy się. Wściekamy się, tak jak ty.
Za dobrze cię znamy.
Tyle ludzi mnie zna.
Szkoda, że ja nie znam siebie. Powiedz mi, jaka jestem.
Jesteś Margo. Po prostu... Margo.
Ale co to znaczy? Kto kryje się pod tym imieniem z afisza?
Kto, poza humorzastąjędzą, która lata na miotle
i drze się na cały głos?
Tak zachowują się niemowlęta.
Stroją fochy... Upiłyby się, gdyby wiedziały jak,
kiedy nie mogą dostać tego, czego chcą.
Kiedy czują się niechciane, zagrożone lub...
niekochane.
- A co z Billem? - A co ma być?
On cię kocha.
Ja kocham Billa bardziej niż cokolwiek na świecie. I pragnę go.
I chcę, aby on pragnął mnie.
Mnie, a nie Margo Channing.
Sama nie mogę ich rozróżnić, więc: jak on ma to zrobić?
A dlaczego mielibyście to robić?
Bill Kocha Margo Channing. Walczył z nią, pracował z nią, kochał ją.
Ale za 10 lat Margo Channing przestanie istnieć.
Pozostanie po niej... co?
Bill jest młodszy od ciebie tylko o osiem lat.
Które z biegiem czasu się wydłużają. Byłam tego świadkiem.
To się wam nie przytrafi.
Zawsze się tak mówi.
Przy wyłączonym silniku ogrzewanie chyba nie działa.
Powinno być tak, aby można było siedzieć w aucie i grzać się.
A co się tyczy EWY-
W stosunku do niej też się okropnie zachowałam.
- Cóż... - Nie szukaj usprawiedliwień.
Chcę się do tego przyznać.
Byłam bardzo czuła na...
Na punkcie tego, że jest taka młoda, taka kobieca i taka bezradna.
Chciałabym być taka dla Billa.
To śmieszne, ile rzeczy kobiety poświęcają, wspinając się po szczeblach kariery.
Zapominamy, że będziemy ich potrzebować, kiedy wrócimy do bycia kobietami.
Jedno mamy jednak wspólne, czy nam się to podoba, czy nie.
Bycie kobietą.
Wcześniej czy później musimy nią być.
Bez względu na to, ile innych karier miałyśmy.
W końcowym rozrachunku nic się nie liczy, jeśli,
podnosząc wzrok przed kolacją lub
obracają się w łóżku, jego obok nas nie ma.
Kobieta bez męża to nie kobieta.
Jest osobą na stanowisku lub... znaną osobistością.
Ale nie kobietą.
Kurtyna powoli opada. Koniec.
Margo, tak mi przykro.
- Z jakiego powodu? - Z tego.
Nie wiesz nawet jak bardzo.
Zapomnij o tym. To zrządzenie losu.
Przecież nie opróżniłaś specjalnie baku z benzyną.
Ewa była oczywiście wspaniała.
Część publiczności wolała przyjść innym razem, aby zobaczyć Margo.
Ale ci, co zostali, oklaskiwali ją głośno i długo.
Jak miło z jej strony, że zaprosiła mnie tego popołudnia.
I co za szczęśliwy zbieg okoliczności, że kilku reprezentantów
innych gazet również tam było.
Wszyscy zostali zaproszeni
na występ dublerki, o którym nawet kierownictwo nic nie wiedziało,
do czasu podniesienia o dziewiątej kurtyny.
Zbieg okoliczności.
Nie byłaś po prostu dobra. Byłaś świetna.
Zdarzały się małe niedociągnięcia, ale to nie ma znaczenia.
Masz prawo być z siebie dumna.
A ty jesteś ze mnie dumny, Bill?
Przyznaję, że miałem pewne obawy, kiedy Max do mnie zadzwonił.
- Niepotrzebnie się bałeś. - Wcześniej zagrałaś tylko jedną scenę.
Brakuje ci doświadczenia.
Bądź pracowita i cierpliwa, a zostaniesz dobrą aktorką,
- jeśli tego właśnie chcesz. - A czy ty tego chcesz?
- Mówię o tobie i o tym, czego chcesz. - Ja też.
- A co ja mam z tym wspólnego? - Wszystko.
Różnie na mnie mówiono, ale nigdy Svengali. Powodzenia.
Nie uciekaj, Bill.
Przed czym miałbym uciekać?
Na scenie zawsze prosisz o prawdę. A poza nią?
- Też. - Więc spójrz jej w oczy. Ja tak robię.
- Od naszego pierwszego spotkania. - Kiedy mówiłem o teatrze.
Osiągnęłam sukces za twoją sprawą.
- Masz za mocny makijaż. - I dla ciebie.
- Niesamowita z ciebie dziewczyna. - Tak sądzisz?
- Kocham Margo. Nie słyszałaś o tym? - Ludzie mówią różne rzeczy.
Jestem tylko człowiekiem, ciekawym jak każdy inny.
- Więc się przekonaj. - Chodzi tylko o to,
że uganiam się za tym, za czym chcę.
Nie chcę, aby uganiano się za mną.
Nie płacz. Spisz to na karb doświadczenia.
Kto tam?
Mogę Wejść?
Oczywiście, panie DeWitt.
Oczekiwałem, że zastanę u twych stóp tłum ludzi.
- Mam szczęście, że nie wyszli w połowie. - Twoja gra nie była zaskoczeniem.
Była jedynie spełnieniem obietnicy.
Jest pan bardzo uprzejmy. Ale to wciąż sztuka panny Channing.
Jestem jak kopia, którą się czyta, kiedy brak dostępu do oryginału.
- Jesteś zbyt skromna. - To nie skromność. Nie chcę się łudzić.
Rewolucyjne podejście do teatru.
- Jeśli mogę coś zasugerować... - Proszę bardzo.
Nadszedł czas, abyś pozbyła się swej skromności.
Zbytnia skromność jest równie zła jak nadmierna ostentacja.
Nie mam się czym chwalić.
Każdy z nas ma w sobie ziarenko próżności.
Tylko my możemy je pielęgnować.
Jedno względnie dobre przedstawienie. Jutro nikt nie będzie o nim pamiętał.
Nie musi tak być.
Nawet gdybym chciała pokazać światu swój talent,
jak miałabym to zrobić? Jestem nikim.
- Ja za to jestem kimś. - To się zgadza.
Zostaw drzwi uchylone... abyśmy mogli rozmawiać.
Jeśli nie jesteś zajęta, możemy zjeść razem kolację.
Z przyjemnością. A może mam udawać, że jestem zajęta?
Bez udawania. Chcę napisać o tobie w mojej rubryce.
Nie jestem godna jednej linijki.
Muszę się wiele dowiedzieć. Słyszałem tylko część twojej historii.
Wisconsin, tragiczna śmierć męża, fanatyczne przywiązanie do Margo.
Zaczęło się w San Francisco, prawda?
Twoje zauroczenie Margo zaczęło się w San Francisco, tak?
To prawda.
San Francisco, oaza cywilizacji na kalifornijskiej pustyni.
Czy podzielasz moją wysoką opinię o San Francisco?
Tak, podzielam.
A tej pamiętnej nocy, kiedy Margo olśniła cię ze sceny po raz pierwszy,
w którym to było teatrze? W Shubercie?
Tak.
Stary, dobry teatr. Pełen tradycji.
Nietknięty przez trzęsienie ziemi. Czy raczej pożar?
Jak się nazywał twój mąż?
- Eddie. - A na nazwisko?
Wejdę teraz pod prysznic. Nie będę mogła pana słyszeć.
To może poczekać.
Gdzie byś chciała pójść? To wyjątkowa noc.
Proszę zadecydować.
Tak zrobię.
Niektóre gazety zamieściły wzmianki na temat gry Ewy.
Krótkie, ale pełne uznania.
Nie miałam pojęcia, jak się o tym dowiedziały.
Lloyd sądzi, że to sprawka Maxa i jego ludzi od reklamy.
W każdym razie miałam poczucie wielkiej winy i wstydu,
i chciałam jak najszybciej zapomnieć o całym zajściu.
Umówiłam się z Margo na lunch,
jak dwie przyjaciółki... W kapeluszach.
- Jestjuż panna Channing? - Jeszcze nie.
Dziękuję.
Ewo! Słyszałam wspaniałe rzeczy o twojej grze.
- Ulgę, że jakoś dobrnęłam do końca? - Była niesamowita.
- Więc ty też o tym słyszałeś. - Byłem tam.
- Byłeś wczoraj w teatrze? - Szczęśliwy zbieg okoliczności.
- Mamy spotkanie z producentami filmowymi. - Widzę, że nie tracą czasu.
- To nic pewnego - tylko lunch. - Dla nich i to tak strata czasu.
Ewa nie ma zamiaru jechać do Hollywoodu.
Z twego ubioru wnoszę, że twą towarzyszką będzie dama.
- Margo. - Margo jedząca publicznie lunch?
To nowa Margo, ale spóźnia się jak dawniej.
Będzie pewnie później niż myślisz.
Może, dla zabicia czasu, przeczytasz moją rubrykę?
- Nie będziesz się nudzić. - Dziękuję, Addison.
Nasi nadgorliwi producenci czekają.
- Do widzenia, Karen. - Do widzenia.
"Uchylam dziś kapelusza, który przez tyle sezonów
twardo tkwił na mej głowie, przed panną Harrington".
"Jestem gotów tańczyć na ulicach i krzyczeć z dachów domów".
Ten frazes jest jeszcze w użyciu? Posłuchaj tego.
"Panna Harrington miała wiele do powiedzenia, co wiernie Zacytujemy,
na temat pożałowania godnych praktyk teatralnych, pozwalających
"dojrzałym" aktorkom na granie ról
wymagających młodości i wigoru, o Których one mogąjedynie śnić".
- Nie chce mi się wierzyć. - To dopiero początek.
"...o zrozumiałej niechęci Pierwszych Dam naszej sceny
do zachęcania, powiedzmy, młodszych aktorek,
i o walce panny Harrington o swoją szansę...
- Ewa nie mogła tego powiedzieć. - W tym wyścigu,
każdy jest winny, chyba że zostanie dowiedzione inaczej.
To jedna z różnic pomiędzy teatrem a cywilizacją.
Jak to się stało, że wszystkie gazety były właśnie na tym przedstawieniu?
Podobno wysłano im informację.
Mała wiedźma posłała gońców,
wyłapując krytyków z barów, łaźni i muzeów, czy innych kryjówek.
Ani jej, ani DeWittowi nie ujdzie to na sucho!
Jeśli Związki czy mój adwokat nic na to nie poradzą,
to osobiście wepchnę tą żałosną, zagubioną owieczkę do gardła pana DeWitt!
Przyszedłem, jak tylko przeczytałem te oszczerstwa. Biegłem całą drogę.
Jestem tu, skarbie.
Już dobrze.
W tym momencie jestem chyba tym, co Francuzi nazywają "de trop".
Może trochę.
Artykuł ocieka markową trucizną Addisona.
Żeby tak wykorzystywać dzieciaka, przekręcać jej słowa,
Kazać jej mówić to, co chciał usłyszeć.
- Skąd o tym wiesz? - Od Ewy.
- Od Ewy? - Przyszła się ze mną zobaczyć.
Wyszła tuż przed twoim przyjściem. Minęłaś się z nią.
- Co za szkoda. - Chciała to wyjaśnić.
Przeprosić kogoś, a nie śmiała iść do Margo.
- Ciekawe dlaczego? - Próbowała mi to wyjaśnić.
Ale rozpłakała się rzewnie.
Przyglądałem się naszej kondycji finansowej.
- Diametralnie zmieniasz temat. - Trzeba będzie wkrótce zapłacić podatek,
a ja jestem dramaturgiem, a nie właścicielem pól naftowych...
Nie wiem, o czym mówisz.
Zamiast czekać z Krokami na Suficie do przyszłego sezonu,
wystarczy tylko dopracować szczegóły,
i gdyby Margo dała się namówić na tournée z Najlepszym rocznikiem,
moglibyśmy wystawić Kroki już teraz.
- Zaczynam rozumieć. - Jeśli znajdziemy dobrą obsadę.
Może zaangażujemy jakąś młodszą aktorkę? Kogoś, kto nadawałby się do tej roli?
- Musisz przyznać, że to byłaby nowość. - Cytujesz Addisona... czy Ewę?
Ewa wspomniała tylko o sztuce przelotnie.
Nie odważy się prosić o rolę Kory.
Ewa poprosiłaby Abbotta o rolę Costello.
To ja wpadłem na ten pomysł, kiedy mówiła o sztuce.
- Pod wpływem jej aluzji. - W końcu napiszę coś,
co zostanie w całości zrealizowane i nie będę musiał iść na kompromis.
Nie myśl nawet o możliwości powierzenia partii Kory tej godnej pogardy gliździe!
- Chwileczkę... - Margo nie była kompromisem.
Dramaturdzy na całym świecie oddaliby życie za taki kompromis.
Chwileczkę...
Nielojalność i niewdzięczność Ewy musi być zaraźliwa.
Cała ta histeria z powodu podekscytowanego dzieciaka,
który padł ofiarą drania o nazwisku DeWitt.
- Przeprosiła przecież, nieprawdaż? - Na kolanach.
Bardzo wzruszające. W stylu Szkoły Teatralnej.
Ten twój gorzki cynizm jest czymś nowym.
Byłam cyniczna od czasu, kiedy odkryłam, że różnię się od małych chłopców.
Halo.
Cześć, Margo.
Nie, nie przeszkadzasz.
Rozmawialiśmy z Karen.
Tak, oczywiście, przyjdziemy z przyjemnością.
Tak. Około 11:45.
Do zobaczenia.
Margo i Bill chcą, abyśmy się spotkali po przedstawieniu w klubie nocnym.
Margo Channing w klubie nocnym.
A to niespodzianka.
- Cieszę się, że Bill wrócił. - Nie mogliby bez siebie żyć.
Niczego Ewie nie obiecałem. Powiedziałem, że by się nadawała,
ale że będzie kilka przeszkód.
- Takich jak? - Jak ty, na przykład.
Powiedziałem, że chcesz, aby Margo grała tę rolę i potrzebuję twojej zgody.
To dobrze.
W przyszłości ja będę załatwiać sprawy panny Ewy Harrington.
Nie darzę, tak zwanej, sztuki grania wysokim szacunkiem.
- Amen. - Ale to jedno powiem:
"Dziś wieczór Margo Channing dała taki pokaz talentu,
jakiego jak do tej pory nie widziałem i nie oczekuję więcej zobaczyć".
- On nie przesadza. Byłam dobra. - Byłaś świetna.
Co za noc. Słyszałem, że twoja dublerka, panna Harrington, złożyła wymówienie.
- Co za szkoda. - Jestem tym zdruzgotany.
Nie da się ot tak sobie podnieść szampana i wypić.
Ktoś powinien wygłosić dowcipny toast.
Ja wzniosę toast,
niezbyt śmieszny, ale płynący z głębi serca.
Za Margo.
- Za moją przyszłą żonę. - Alleluja.
- Margo. - Na zdrowie!
- Kiedy ślub? - Jutro o 10:00 w Ratuszu.
- Tym razem się nie spóźnisz. - Tak jest.
Ratusz jest dla reporterów. Widzę was w katedrze, w morzu kwiatów...
Chodzi tylko o zezwolenie. Na badania krwi trzeba czekać trzy dni.
Wyjdę za ciebie, nawet jeśli nie masz krwi.
- W co się ubierzesz? - W coś prostego,
narzucę futro na koszulę nocną.
Bez względu na to, gdzie się pobierzemy,
chcemy, abyście byli z nami, jako nasi najlepsi przyjaciele.
Którymi jesteśmy i będziemy po wsze czasy.
Niewiele jest momentów w życiu takich jak ten. zapamiętajmy go.
Za nas wszystkich i każdego z osobna - za naszą przyjaźń.
Oby tnNała wiecznie.
- Pani Richards? - Tak.
- Dla pani. - Dziękuję.
Zupełny brak dyskrecji.
Następnym razem każ swojemu kochankowi puszczać kółka z dymu.
Lloyd, bądź wyrozumiały.
Świat jest dziś pełen miłości. Żadna kobieta nie jest bezpieczna.
To bije wszelkie rekordy, jeśli chodzi o tupet.
"Proszę wybaczyć, że zakłócam tak szczęśliwą okoliczność,
ale muszę z panią porozmawiać".
"Proszę", podkreślone,
"spotkać się ze mną w damskiej toalecie. Ewa".
Rozumiem, że teraz tam jest dublerką.
Podaj mi tą pustą butelkę. Może ją spotkam.
Spójrzcie tylko. Rasputin.
- Kolejną butelkę szampana? - To właśnie powiedziałam.
- Może chce przeprosić. - Nie obchodzi mnie to.
Mnie fascynuje to, co może powiedzieć.
- Idź, dowiedz się. - Odkąd się tylko przyjaźnimy,
nie puściłam cię samej do toalety.
Ale teraz muszę. Umieram z ciekawości,
aby się dowiedzieć, co jej chodzi po tej małej główce.
Cóż... no dobrze.
Karen!
Miło cię widzieć.
Bardzo skuteczne, ale dlaczego wyżywasz się na mnie?
Bałam się, że nie przyjdziesz.
Nie wstawaj. I nie traktuj mnie jak Królową Matkę.
Nie oczekuję uprzejmości.
Słusznie.
Usiądziemy? Mam dużo do powiedzenia i to nie będzie łatwe.
- Nie może być tego wiele. - Ale jest.
- Nie uwierzę w ani jedno twoje słowo. - Nie musisz.
Proszę, usiądź.
Zawsze uważałam się za bardzo mądrą dziewczynę.
Z głową na karku.
Zawsze wiedziałam, co w danym momencie powiedzieć.
Aż poznałam Addisona DeWitt.
Pamiętam, jak raz wyrywano mi zęba.
Podano mi znieczulenie. Nie pamiętam jakie.
Dziwnie się po nim czułam.
Mówiłam rzeczy, które nie postały mi nawet w głowie.
Nie mogłam zapanować nad moimi myślami i czynami.
- Czułaś się tak rozmawiając z Addisonem? - W pewnym stopniu.
Chciałam wyrazić swoje myśli, ale wjakiś sposób słowa uległy zmianie.
Stały się jego słowami.
I nagle mówiłam to, co on miał na myśli.
Oczekujesz, że uwierzę, że nie powiedziałaś tych rzeczy?
Nie oczekuję niczego.
Biorę na siebie odpowiedzialność... i hańbę.
Nie dramatyzuj.
Masz o mnie niskie mniemanie, prawda?
Dostarczę ci dobrych wieści.
W całym mieście źle się o mnie mówi.
Panna Channing powinna się z tego ucieszyć.
Jej przyjaciele są bardzo lojalni,
o wiele bardziej lojalni, niż mogła tego oczekiwać ode mnie.
- Ewo, nie płacz. - Nie płaczę.
Jak wypadł lunch z producentami z Hollywoodu?
Mgliste obietnice przesłuchania. Jeśli trafi się odpowiednia rola...
- A co z recenzjami z twojego występu... - To był występ dublerki.
Myślę, że trochę przesadzasz.
Nie doceniasz go. Masz w Addisonie wpływowego przyjaciela.
To wyjesteście moimi przyjaciółmi.
- On ci może pomóc. - Żałuję, że go w ogóle poznałam.
Chciałabym, żeby nie żył.
Chcę odzyskać swoich przyjaciół.
Ewo... nie wierzę, abyś celowo chciała zadać ludziom ból.
Ale to zrobiłaś. Może więcej sobie, niż komukolwiek innemu.
- Nigdy się po tym nie podźwignę. - Ależ tak.
Wy ludzie teatru zawsze to robicie. Nic w teatrze nie jest wieczne.
Cokolwiek by to było, jest, wybucha, pali się ogniem
i znika.
- Chciałabym w to wierzyć. - Daj sobie trochę czasu.
Nie przejmuj się zbytnio tym, co ludzie myślą.
Jesteś bardzo młoda i utalentowana.
I jeżeli mogę coś dla ciebie zrobić...
Jest coś.
- Chyba wiem, co to takiego. - Coś bardzo ważnego.
Chcesz zagrać Korę. I ja mam przekonać do tego Lloyda.
Powiedział, że da mi tę partię, jeśli ty się zgodzisz.
Po tym wszystkim, co powiedziałaś? Ta rola była napisana dla Margo.
15 lat temu. Teraz to moja partia.
- Mówisz tak, jak Addison powiedział. - Kora jest moja. Powiedz to Lloydowi.
- Nic na świecie mnie do tego nie zmusi. - Addison chce, abym ją grała.
- Po moim trupie. - To nie będzie konieczne.
Addison wie, dlaczego Margo opuściła przedstawienie,
skąd ja wiedziałam o tym na czas, aby zawiadomić wszystkie gazety.
Addison mógłby to dobrze rozdmuchać.
Pomyśl, jak zjadliwy mógłby być, wciąż pisząc samą prawdę.
Nie musiałabym go długo przekonywać.
Lepiej usiądź. Pobladłaś.
Jeśli zagram Korę, Addison nie wspomni nigdy o tym zajściu.
Zwykła wymiana przysług.
Tak się cieszę, że w końcu mogę coś dla ciebie zrobić.
Twoja przyjaźń z Margo,
wasza głęboka przyjaźń.
Co by się z nią stało, gdyby wiedziała, jaki jej numer wykręciłaś?
Ile czasu musiałoby upłynąć, aby ludzie
zapomnieli o tym, co się stało i zaczęli znowu ufać tobie i Lloydowi?
Nie.
Będzie lepiej dla wszystkich, jeśli to ja zagram Korę.
Teatr też na tym zyska.
Partia w sztuce.
Robisz to wszystko dla partii w sztuce?
Dla takiej partii zrobiłabym o wiele więcej.
Jesteś głodna?
Nic dziwnego, musiałaś dużo przełknąć.
Nic w tym stylu. Karen i ja przeprowadziłyśmy miłą rozmowę.
Od serca? Jak kobieta z kobietą?
Włącznie ze wzmianką o partii Kory i o tym, że chcesz ją zagrać?
Powiedziałam jej, że rozmawiałam z Lloydem i że był mną zainteresowany.
A Karen wspomniała zapewne, że Margo liczy na tę partię?
Szczerze mówiąc nie wspomniała Margo ani słowem.
Powiedziała tylko, że z radością zrobi wszystko, abym to ja grała Korę.
Tak po prostu?
Tak.
Wiesz, Ewo, czasami myślę, że nie mówisz mi wszystkiego.
- To nie jest zabawne. - Nie miało być.
Polegam na tobie jak na nikim dotąd.
Żeby powiedzieć coś takiego, bez żadnego powodu,
kiedy potrzebuję cię najbardziej.
Mam nadzieję, że mówiłaś szczerze.
Będę cię trzymał za słowo.
Wydaje mi się, że mamy że sobą dużo wspólnego.
- No i, co się stało? - Niewiele. Przeprosiła mnie.
- Ze łzami w oczach? - Tak.
Ale nie od razu. Najpierw pewnie obwiniała wszystkich innych.
- Zgoda. - Technika z klasą.
Przepraszała cię przez tyle czasu? Co jej powiedziałaś?
Niewiele.
Panie młody, mogę dostać prezent ślubny?
- Co byś chciała? Teksas? - Chcę, abyśmy nie poruszali tematu Ewy.
Zapomnijmy o niej. Chcę tylko tego.
Dolej Karen wina.
Jeszcze nigdy nie byłam taka szczęśliwa.
Czyż to nie piękne miejsce? Pieczara.
Co za ładna, pomysłowa nazwa. Miejsce spotkań elity.
Nigdy nie widziałam tylu oczu zwróconych na mnie,
czekających, abym rozwaliła butelką głowę temu małemu krasnalowi.
Nie dziś wieczór. Dziś wybaczam wszystkim. Nawet Ewie.
Wychodzą.
Oto i Ewa.
Ewa Zło, mała panna Zło.
"Zło, jakie czynią ludzie Jak to idzie dalej?
Coś na temat dobra, jakie pozostaje. Grałam to raz.
Coś pomyliłaś.
Wiecie, dlaczego jej wybaczam? Zostawiła po sobie coś dobrego.
Zjednoczyła naszą czwórkę - to jej zasługa. Wybaczam jej.
No i Bill, zwłaszcza Bill. To też jej zasługa.
Nie chciała pewnie nikogo skrzywdzić.
- To wesz. - Nie próbujcie odgadnąć Margo.
- Panie młody? - Tak, kochana.
- Wiesz, kim będę? - Kowbojem?
- Mężatką. - Z papierem, aby to udowodnić.
Podniosę wzrok, a on tam będzie.
- Pamiętasz, Karen? - Pamiętam.
- Będziesz tam, prawda? - Wystarczająco często.
Koniec z fikcją, poza sceną czy na niej.
Zapamiętaj to, Lloyd. Mówię serio.
Obiecasz mi, że nie będziesz na mnie zły?
- To zależy. - To znaczy, bardzo zły.
Nie umiem się gniewać.
Nie chcę grać Kory.
- Co? - Jesteś zawsze drażliwa, kiedy chodzi o jego sztuki.
To świetna rola i dobra sztuka. Ale już nie dla mnie.
Nie dla czterdziestoletniej mężatki.
- A co to ma z tym wspólnego? - Mam w końcu własne życie.
Nie muszę grać ról, do których jestem za stara
tylko dlatego, że nie mam co robić wieczorami.
Wynagrodzę ci to, obiecuję.
Pojadę na roczne tournée z tą sztuką. Cokolwiek. Rozumiesz mnie, prawda?
- Co cię tak rozśmieszyło? - Nic:.
- Nic? - Wszystko. To wszystko jest śmieszne.
Lloyd nigdy mnie nie zapytał,
czy nie mam nic przeciwko temu, aby Ewa grała Korę.
Bill odmówił na początku reżyserowania sztuki... w której grała Ewa.
Lloyd i Max w końcu go przekonali.
Margo nie zjawiła się nigdy na próbie. Miała zbyt dużo do roboty w domu.
Bill i Lloyd walczyli ze sobą zażarcie i często.
Powodem była zawsze Ewa,
jej gest czy sposób, w jaki grała scenę.
Lloyd nie wtrącał się nigdy do reżyserii Billa tak jak teraz,
tzn. jeśli chodziło o Ewę.
Ale Ewa zawsze ich jakoś godziła.
Bill jakoś przetrwał. Lloyd wydawał się szczęśliwy.
Pomyślałam, że najlepiej będzie, jak przestanę przychodzić na próby.
Zawsze wiedziałam, że pewnego dnia tak się stanie. I stało się.
Czułam się bezsilna. Nie miałam nic do zaoferowania,
oprócz miłości i oddania mężowi.
Jak mogłam współzawodniczyć? To, co Lloyd we mnie kochał,
było mu chlebem powszednim.
Halo?
Z panem Richardsem? A kto mówi?
Nie zna mnie pani. Mieszkam obok Ewy Harrington.
Źle się czuje. Płacze całą noc i histeryzuje.
Nie chciała, abym wzywała lekarza...
Kto to? Co się dzieje?
- Czy panna Harrington kazała pani zadzwonić? - Nie.
Widziałam ich razem parę razy. Pomyślałam, że jeśli są przyjaciółmi...
Tu Lloyd Richards. Gdzie Ewa? Chcę z nią porozmawiać.
Dobry wieczór, panie Richards. Ewa jest w swoim pokoju.
Przykro mi, że zawracam panu głowę, ale Ewa czuje się bardzo źle,
martwię się o nią. A jutro ma wyjeżdżać do New Haven.
Powiedz jej, żeby się nie martwiła. Już idę.
KROKI NA SUFICIE
Dla świata teatru, New Haven W Connecticut,
to krótki pasaż pomiędzy teatrem Shuberta a hotelem Taft,
otoczony przez coś w rodzaju małego miasteczka.
To tutaj wystawiane są tzw. przedstawienia premierowe na prowincji,
czyli premiery dla Nowojorczyków, którzy chcą wyjechać z miasta.
Co za boski dzień.
- D-Day. - Taki jak on.
Do jutra rano podbijesz swoją plażę na brzegach nieśmiertelności.
Nie cytuj mi swojej jutrzejszej rubryki.
Czy to nie dziwne, Addison?
Myślałam, że będę panikować, że będę chciała stąd uciec.
A ja nie mogę się już doczekać dzisiejszego wieczoru. I jutra.
Jesteś tak pewna jutra?
- A ty nie? - Szczerze mówiąc, tak.
To będzie pamiętna noc.
Spełnią się moje marzenia.
Wkroczę na nową drogę życia.
- Wybrukowaną złotem i diamentami? - Znasz mnie chyba lepiej.
Więc czym będzie wybrukowane?
Gwiazdami.
Która godzina?
Dochodzi czwarta.
Dość czasu na miłą, długą drzemkę.
Mamy wszystko pod kontrolą.
Chyba nie pójdziesz teraz spać?
- A dlaczego nie? - Oznaka prawdziwego zabójcy.
Śpi twardo, łatwo odpoczywa i wychodzi walczyć.
Dlaczego nazwałeś mnie zabójcą?
Miałem na myśli zwycięzcę. Pomyliło mi się z boksem.
Addison, wejdź do mnie na chwilę.
Chcę ci coś powiedzieć.
Apartamenty to fundusz reprezentacyjny. Nie jesteś zbyt rozrzutna?
Max za to płaci. Pokłócili się o to z Lloydem, ale Lloyd nalegał.
- Nalać ci drinka? - Z niechętnymi wyrazami szacunku od Maxa?
Od Lloyda. Ja nie piję.
Lloyd lubi wypić parę drinków po przedstawieniu.
Zwykłą wodę mineralną. Lloyd zakłada rekordowy sezon.
To na dziś wieczór. Jesteś zaproszony.
Po przedstawieniu urządzamy tu małe przyjęcie.
IIMy"?
Lloyd ija.
To dziwne, że Karen nie przyjechała na premierę.
- Addison... - Była zawsze taka oddana Lloydowi.
- Tylko śmierć mogłaby ją... - Addison...
Powiedziałam, że to będzie znamienna noc, że przyniesie mi spełnienie marzeń.
[Tak, coś na temat nowej drogi życia wybrukowane] gwiazdami.
Nie chodziło mi tylko o teatr.
A o co jeszcze?
O Lloyda Richardsa.
Zostawi Karen. Ożeni się ze mną.
Więc o to chodzi. O Lloyda.
To wciąż teatr.
Nic w tym stylu.
Lloyd mnie kocha. Aja jego.
Nie znam się na miłostkach Lloyda. Ale znam ciebie.
- Jestem w nim zakochana. - Finansowo nieźle mu idzie.
- Nie masz prawa tak mówić. - Strona artystyczna jest obiecująca.
Ewo, moja droga, to ja.
Och, Addison, czyż nie będzie wspaniale?
Lloyd ija. Razem zajdziemy daleko.
Będzie dla mnie pisał wspaniałe sztuki. Uczynię je świetnymi.
Poza Lloydem i mną, tylko ty o tym wiesz.
- I Karen. - Ona nic nie wie.
- Wie wystarczająco dużo. - Ale nie wszystko.
- Nie wie, że zamierzamy się z Lloydem pobrać. - Ach, tak.
A kiedy ta zatruta unia została zawarta?
Postanowiliśmy o tym w noc przed przyjazdem tutaj.
Oprawa była zapewne romantyczna.
Przyciemnione światła i cygańscy skrzypkowie za kulisami.
Oprawa nie była romantyczna,
Lloyd za to był.
Obudził mnie o trzeciej nad ranem, dobijając się do drzwi.
Powiedział, że nie mógł spać. Opuścił Karen.
Musiałam mu obiecać, że za niego wyjdę, inaczej nie byłby w stanie pracować.
Rozmawialiśmy do białego rana.
Nie wrócił do domu.
- Rozmawialiście aż do rana? - Tak, tylko rozmawialiśmy.
Chcę byćjego prawowitą żoną.
Nigdy nie było i nigdy nie będzie takiej jak ty.
No powiedz coś. Cokolwiek.
Moje gratulacje. Dobra robota, Ewo.
- Za kogo ty mnie masz? - Za nikogo.
Czy to możliwe, że pomyliłaś mnie
z tymi zacofanymi dziećmi, którym płatasz swoje figle?
Że darzysz mnie taką samą dozą pogardyjak ich?
Co przez to rozumiesz?
Najwyższy czas, abyś przyjrzała mi się uważnie.
Nie pozwolę z siebie robić głupca. A na pewno nie tobie.
- Nie miałam takiego zamiaru. - Miałaś i wciąż go masz.
Nie wiem, o czym mówisz. Muszę się zdrzemnąć. To ważne...
- Porozmawiajmy, jak zabójca z zabójcą. - Zwycięzca ze zwycięzcą.
Ty nie jesteś zwycięzcą. Dopiero pniesz się w górę.
Powiedz jasno, co masz do powiedzenia i pozwól mi się zdrzemnąć.
Dobrze. Chociaż nie jest to konieczne, bo dobrze wiesz, co chcę powiedzieć.
Lloyd może zostawić Karen, ale nie zostawi jej dla ciebie.
- Co przez to rozumiesz? - Jeszcze jaśniej i dobitniej?
Nie przyjechałem tu, aby zobaczyć sztukę, rozmawiać o twoich marzeniach,
czy zrywać bluszcz ze ścian Yale.
Przyjechałem tu, aby ci powiedzieć, że nie wyjdziesz za Lloyda,
bo ja na to nie pozwolę.
- A co ty masz z tym wspólnego? - Wszystko.
Po dzisiejszym występie, będziesz należała do mnie.
Należała? Do ciebie?
Nie wierzę własnym uszom.
Wyświechtany frazes.
"Należeć" do ciebie?
Co to ma być? Średniowiecze?
Podobnie jak historia świata z ostatnich 20 lat.
Nie chciałem tego mówić w ten sposób.
Miałem nadzieję, że przyjęłaś to za pewnik, że ty i ja...
"Przyjęłam za pewnik"?
"Że ty i ja..."?
Pamiętaj, abyś nigdy się ze mnie nie śmiała.
Śmiej się z kogo chcesz, ale nie ze mnie.
- Wynoś się. - Taki gest ci nie przystoi.
Poza tym, jest już przestarzały.
Jeśli sam nie wyjdziesz, każę cię wyrzucić.
Nie podnoś słuchawki.
Coś ci kazało zrobić to, co mówię.
Instynkt jest warty miliony. Nie da się go kupić. Pielęgnuj go.
Bądź zawsze przygotowana na najgorsze.
Po pierwsze, nie nazywasz się Ewa Harrington, ale Gertruda Sleszynski.
- I co z tego? - To prawda, że twoi rodzice są biedni.
Chcą wiedzieć, gdzie się podziewasz. Nie dajesz znaku życia od trzech lat.
I co z tego?
To sprawa gustu. W porządku.
To prawda, że pracowałaś w browarze. Ale życie tam nie było wcale takie szare.
Do momentu, kiedy żona szefa kazała go śledzić detektywom.
- Niczego mi nie udowodniła! - Ale $500, które ci dała,
przywiodło cię prosto do Nowego Jorku, tak?
- Te $500 przywiodło cię do Nowego Jorku. - Ona kłamała. Kłamała!
Odpowiedz na moje pytanie. Czy zapłacono ci, abyś wyjechała?
Nie było pilota Eddiego. Nigdy nie byłaś mężatką.
To było nie tylko kłamstwo, ale obelga w stosunku do nieżyjących bohaterów.
W San Francisco nie ma teatru Shuberta. Nigdy tam nie byłaś.
To było głupie kłamstwo, łatwe do wykrycia. Stać cię na więcej.
Musiałam spotkać się z Margo. Być kimś. Sprawić, aby mnie polubiła!
Ona cię lubiła. Pomogła ci, zaufała ci.
- A ty odpłaciłaś jej polując na Billa. - Nieprawda!
Byłem tam. Widziałem cię i słyszałem przez drzwi garderoby.
Szantażowałaś Karen, aby dostać partię Kory.
- Okłamałaś mnie. - Nie!
Trzy godziny temu jadłem z Karen lunch.
Jak to bywa z ciekawskimi kobietami, powiedziała mi więcej niż ja jej.
Czy chcesz zmienić swoją historyjkę o tej nocy z Lloydem?
Daj mi spokój-
To nie do uwierzenia, że mogę cię w ogóle pragnąć.
Samo to jest pewnie powodem.
Jesteś nieprawdopodobną osobą, ja też. To nas łączy.
Oraz pogarda dla ludzkości i brak zdolności kochania i bycia kochanym.
Nienasycona ambicja... i talent.
Zasługujemy na siebie. Słuchasz mnie?
- Więc mi odpowiedz. - Tak, Addison.
Więc zgadzasz się ze mną, że do mnie należysz?
Tak, Addison.
Prześpij się więc teraz i powodzenia wieczorem.
Nie będę dziś wieczór grała.
Nie mogę. Nie potrafię.
"Nie potrafisz"? Dasz przedstawienie swojego życia.
I dała przedstawienie swojego życia.
To był niezapomniany wieczór.
Czcigodni członkowie Fundacji Sary Siddons,
wybitni goście, panie i panowie.
Cóż ja mogę powiedzieć?
Wszystkie mądre i dowcipne uwagi zostały już dawno wypowiedziane
przez umysły o wiele dojrzalsze i talenty o wiele większe niż mój.
Arogancją byłoby dziękowanie wam jako równym sobie.
Jestem uczennicą w teatrze
i muszę się jeszcze wiele od was nauczyć.
Chcę tylko powiedzieć, że jestem dumna i szczęśliwa,
i że uważam ten wielki zaszczyt
nie tyle za nagrodę za moje osiągnięcia,
co za symbol tego, co muszę jeszcze osiągnąć.
Poza tym, tylko część tego zaszczytu należy do mnie.
Jego większa część należy do moich przyjaciół z teatru
i do samego teatru,
który dał mi wszystko, co mam.
Muszę oddać pokłon tym, którzy na to zasługują.
Maxowi Fabianowi. Kochany Max.
Drogi, sentymentalny, szczodry, odważny Max Fabian,
który zaryzykował wprowadzając nieznaną i niedoświadczoną amatorkę.
Mojej pierwszej przyjaciółce w teatrze,
której dobroci i łaskawości nigdy nie zapomnę -
Karen. Pani Lloyd Richards.
To Karen przyprowadziła mnie do kobiety, którą ubóstwiałam,
która zastała moją opiekunkąi mistrzynią.
Do wielkiej aktorki i wspaniałej kobiety.
Margo Channing.
Mojemu reżyserowi,
który wymagał zawsze trochę więcej niż mój talent był w stanie dać,
ale który uczył mnie cierpliwie i dobrze,
Billowi Sampsonowi.
Oraz temu, bez którego świetnej sztuki i wiary we mnie
ta noc nie miałaby nigdy miejsca.
Jak mogę się odwdzięczyć Lloydowi Richardsowi?
Jak mogę się odwdzięczyć wielu innym,
nie zdołałabym wymienić nazwisk tych wszystkich,
których pomoc i dobre rady
uczyniły z tej nocy najszczęśliwsząw moim życiu.
Chociaż wyjeżdżam do Hollywoodu kręcić film,
nie myślcie, że was opuszczam.
Jakbym mogła?
Moje serce jest tutaj, w teatrze.
Nie można zostawiać serca 5000 km za sobą.
Wrócę po nie... już wkrótce.
Jeśli mnie oczywiście zechcecie.
Życzę państwu dobrej nocy. Dobranoc.
Za twoje... nieopisane zasługi, kochanie.
Chodźcie. Jestem gospodarzem. Nie chcę, aby moi goście zaczęli kraść alkohol.
- Gratuluję, Ewo. - Dziękuję, Karen.
- Gratuluję, panno Harrington. - Dziękuję bardzo.
Ładna przemowa. Ale nie martw się zbytnio swoim sercem.
Zawsze możesz włożyć tę nagrodę tam, gdzie powinnaś mieć serce.
Zostało coś do picia?
- Napijesz się u Maxa. - Nie pójdę chyba do niego.
- Dlaczego nie? - Bo nie mam ochoty.
- Gratuluję, Ewo. - Dziękuję bardzo.
Max się wiele natrudził. Wydaje wspaniałe przyjęcie - na twoją cześć.
Nie na moją. Na cześć tego.
- To jedno i to samo. - Dokładnie.
Zabierz to na przyjęcie zamiast mnie.
Zachowujesz się jak dziecko.
- Jestem zmęczona. Chcę iść do domu. - Dobrze. Odwiozę cię.
Pójdę na przyjęcie sam. Nie mam zamiaru go przegapić.
- Kim jesteś? - Panno Harrington.
- Co tu robisz? - Musiałam zasnąć.
Proszę nie dzwonić po policję. Niczego nie ukradłam.
- Jak się tu dostałaś? - Schowałam się w holu.
Pokojówka zostawiła otwarte drzwi.
Wślizgnęłam się tu i czekałam, aż skończy. Rozejrzałam się po pokoju.
Bałam się, że ktoś zauważy światła, więc je zgasiłam.
- Musiałam zasnąć. - Tylko się rozglądałaś?
- Tak. - Dlaczego?
- Pewnie mi pani nie uwierzy. - Pewnie nie.
- Potrzebne mi to było do raportu. - Dla kogo?
O tym, gdzie pani mieszka, jak się ubiera,
jakich perfum używa, jakie czyta książki.
Większość szkół średnich ma Kluby Ewy Harrington.
- Słyszałam o nich. - Nasz był jednym z pierwszych - Erasmus Hall.
- Ja jestem jego przewodniczącą. - Erasmus Hall. To na Brooklynie, tak?
Wiele aktorek pochodzi z Brooklynu. Barbara Stanwyck i Susan Hayward.
To sąjedynie gwiazdy filmowe.
Pani też jedzie do Hollywoodu, prawda?
Po spakowanych walizkach wnoszę, że zostanie tam pani na dłużej.
Może.
Ten rozlany drink zniszczy dywan.
Pokojówka zajmie się tym rano.
- Posprzątam. - Nie trzeba.
- Jak się tu dostałaś z Brooklynu? - Przyjechałam metrem.
Ile to zajmuje czasu?
Z przesiadkami, ponad godzinę.
Jestjuż po pierwszej. Nieprędko dotrzesz do domu.
Mogę nawet wcale tam nie wracać.
Ktoś dzwoni do drzwi.
Proszę odpocząć. Ja się tym zajmę.
Dobry wieczór. Kim jesteś?
Panna Harrington odpoczywa, panie DeWitt. Prosiła, abym otworzyła drzwi.
Nie będę jej przeszkadzał.
Panna Harrington zostawiła w taksówce nagrodę. Możesz jej to oddać?
Skąd wiesz, jak się nazywam?
Jest pan sławny, panie DeWitt.
- A jak ty masz na imię? - Phoebe.
- Phoebe? - Tak na siebie mówię.
Dlaczego nie?
Czy chciałabyś pewnego dnia otrzymać taką nagrodę?
- Oddałabym za nią wszystko. - Zapytaj pannę Harrington, jak to zrobić.
Ona wie wszystko na ten temat.
Kto to był?
Taksówkarz, panno Harrington.
Zostawiła pani w taksówce nagrodę, przyniósł ją z powrotem.
Połóż ją na jednej z walizek. Chcę ją zabrać ze sobą.
Oczywiście, panno Harrington.
KONIEC
POLISH